Ενσυναίσθηση στα ζώα

ΜΗ ΕΚΚΛΙΝΗΣ ΕΙΣ ΤΑ ΔΕΞΙΑ ΜΗΔΕ ΕΙΣ ΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Για να ενεργοποιήσετε τους υποτίτλους, πηγαίνετε στην κάτω δεξιά γωνία του παραθύρου του video, όπου υπάρχει ένα βελάκι, που δείχνει προς τα επάνω. Μόλις βάλετε επάνω του τον δείκτη, θα αναδυθεί ένα ορθογώνιο παραθυράκι, με τρία κουτάκια.Το μεσαίο κουτάκι, που αναγράφει cc αν το επιλέξετε, θα γίνει κόκκινο και οι υπότιτλοι θα ενεργοποιηθούν. Αν το ξαναπατήσετε θα απενεργοποιηθούν.

Ο ύμνος της αγάπης, ηχώ της Πόλης των πόλεων

Ο ύμνος της αγάπης, ηχώ της Πόλης των πόλεων

ΟΣΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

(21 Ιανουαρίου)

του Πρωτοπρ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Ο όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής γεννήθηκε το 580 μ. Χ. στην Κωνσταντινούπολη από οικογένεια ευγενή και έκανε λαμπρές θεολογικές και φιλοσοφικές σπουδές. Γύρω στο 610 ο αυτοκράτορας Ηράκλειος του εμπιστεύθηκε την θέση του πρώτου γραμματέα του, την οποία ο άγιος ετίμησε και ελάμπρυνε με την εντιμότητα και ακεραιότητα του χαρακτήρα του. Μετά από τρία – τέσσερα χρόνια, όμως, εγκατέλειψε αυτήν την περιζήτητη θέση και έγινε μοναχός σε Μοναστήρι στην Χρυσούπολη (Σκούταρι), στην άλλη όχθη του Βοσπόρου, απέναντι από την Κωνσταντινούπολη. Το 618 απέκτησε έναν αφοσιωμένο μαθητή, τον μοναχό Αναστάσιο, ο οποίος έμεινε κοντά του σε όλη του την ζωή κι ακόμα είχε τον ίδιο με αυτόν μαρτυρικό θάνατο.

Ο άγιος Μάξιμος πέρασε όλη την ζωή του ως απλός μοναχός, παρά το ότι υπήρξε η πιο λαμπρή διάνοια της εποχής του. Αγωνίστηκε με ανδρεία και ζήλο εναντίον των αιρετικών μονοθελητών. Η σύγκληση της Συνόδου του Λατερανού το 649 από τον πάπα Μαρτίνο τον Α , που κατεδίκασε τον μονοθελητισμό, οφείλεται στον αγώνα και τις προσπάθειες του αγίου Μαξίμου, ο οποίος πήγε στην Ρώμη γι’ αυτόν τον σκοπό. Οι αποφάσεις της Συνόδου αυτής στάλθηκαν σε όλον τον κόσμο. Ο άγιος Μάξιμος, όμως, συνελήφθη, βασανίσθηκε σκληρά και εξορίσθηκε στην Βιζύη της Θράκης. Στην συνέχεια, του έκοψαν την γλώσσα και το δεξί του χέρι και τον έστειλαν σε καινούργια εξορία στην Λαζική, στην ανατολική παραλία της Μαύρης θάλασσας. Εκεί άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 82 ετών, εξαντλημένος από τα μαρτύρια και τα γεράματα. Εξακολουθεί όμως να διδάσκη και να εμπνέη με τα συγγράμματά του, τα οποία αποπνέουν την ευωδία του Αγίου Πνεύματος. Σημαντικότερα από αυτά είναι: «Λόγος ασκητικός», «400 Κεφάλαια Περί Αγάπης», «Ερωτήσεις και Αποκρίσεις», «100 Γνωστικά Κεφάλαια», «Περί Διαφόρων Αποριών των Αγίων Διονυσίου και Γρηγορίου», «Εις την Προσευχή του Πάτερ ημών», «Μυσταγωγία» και άλλα.

Ο βίος και η πολιτεία του μας δίνουν την αφορμή να τονίσουμε τα ακόλουθα:

Πρώτον. Σημαντικά και αξιοπρόσεκτα είναι τα όσα γράφει ο άγιος Μάξιμος στον πρόλογο του λόγου του περί ασκητικού βίου και περί αγάπης, που απευθύνει προς «Ελπίδιον Πρεσβύτερον», ο οποίος, όπως φαίνεται, του εζήτησε αυτόν τον λόγο? «παρακαλώ δε τούτο? μη εις όχλησιν ηγείσθαι τα ειρημένα? επιταγήν γαρ πεπλήρωκα».

Στην αρχή, διασαφηνίζει ότι όλα όσα αναφέρονται σ’ αυτό το κείμενο δεν είναι στοχασμοί της διανοίας του, αλλά απόσταγμα της σοφίας των αγίων Πατέρων, των οποίων εμελέτησε τους λόγους και στην συνέχεια, υποδεικνύει στον παραλήπτη του λόγου τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπη να μελετά, για να ωφελήται πνευματικά. Μελετώντας, θα πρέπη να προσπαθή να θηρεύη την ωφέλεια που προέρχεται από τους λόγους παραβλέποντας το ακαλλές των λέξεων και να εύχεται και για τον συγγραφέα. Από ταπείνωση δε προσθέτει ότι ο συγγραφέας του εν λόγω πονήματος είναι έρημος πάσης πνευματικής ωφελείας. Επίσης, τονίζει ότι η μελέτη των πνευματικών πονημάτων πρέπει να γίνεται όχι από περιέργεια, αλλά με φόβο Θεού και αγάπη, επειδή χωρίς την Χάρη του Θεού δεν θα μπορέση να αντιληφθή το βάθος των αναγινωσκομένων, προκειμένου να ωφεληθή από αυτά. «Εάν κάτι το οποίο ανακαλύπτεται από τα αναγινωσκόμενα φανή χρήσιμο στην ψυχή, θα φανή σίγουρα χρήσιμο μόνον με την Χάρη του Θεού σε εκείνον ο οποίος μελετά με φόβο Θεού, αγάπη και χωρίς περιέργεια. Όποιος, όμως, μελετά αυτό το πόνημα η και οποιοδήποτε άλλο, όχι για να ωφεληθή πνευματικά, αλλά για να θηρεύση λέξεις προκειμένου να κατηγορήση αυτόν που το συνέγραψε και να παραστήση, ως υπερήφανος, τον εαυτό του σοφότερο του συγγραφέως, αυτός δεν πρόκειται ποτέ να βρη κάτι ωφέλιμο από οποιοδήποτε βιβλίο».

Το ίδιο, φυσικά, συμβαίνει και με τους ακροατάς των πνευματικών λόγων. Όσοι επιθυμούν να τραφούν πνευματικά, να στηριχθούν και να παρηγορηθούν, θα πρέπη να ακροώνται με ταπείνωση και φόβο Θεού. Επίσης, θα πρέπη να προσεύχονται για τον εξ ύψους φωτισμό του ομιλητή, αλλά και για να ανοίξη ο Θεός τον νουν τους, ούτως ώστε να καταλάβουν όσα θα ακούσουν. Αντίθετα, εάν προσπαθούν να θηρεύσουν λέξεις, να τις απομονώσουν και να κατακρίνουν τον ομιλητή, δεν πρόκειται ποτέ να ωφεληθούν.

Δεύτερον. Χαρακτηριστικά είναι και τα όσα αναφέρει ο άγιος Μάξιμος, σχετικά με τον λόγο του Θεού, στο τέλος της πρώτης εκατοντάδος των Κεφαλαίων περί Θεολογίας. «Το μάννα, που δόθηκε στον Ισραηλιτικό λαό στην έρημο είναι ο λόγος του Θεού, ο οποίος επαρκεί προς κάθε ηδονή αυτών οι οποίοι τον τρώγουν και αλλάζει γεύση ανάλογα με την διαφορά της επιθυμίας τους, επειδή έχει ποιότητα κάθε πνευματικής τροφής. Γι’ αυτό και σε αυτούς που είναι αναγεννημένοι πνευματικά γίνεται λογικό άδολο γάλα. Στους ασθενείς γίνεται λάχανο και ενισχύει την δύναμη της ψυχής που ασθενεί. Σε αυτούς δε, που έχουν γυμνασμένα τα αισθητήρια της ψυχής προς διάκριση καλού και κακού, δίδει στερεά τροφή». Και καταλήγοντας λέγει ότι «τα χαρίσματα, τα οποία λαμβάνει κανείς στην παρούσα ζωή, έστω και αν τα λάβη σε τέλειο βαθμό, και πάλι είναι κάτι το ελάχιστο και μέτριο σε σύγκριση με τα μελλοντικά αγαθά».

Από τα παραπάνω φαίνεται καθαρά ότι ο λόγος του Θεού είναι το πνευματικό μάννα, το οποίο έχει την δυνατότητα να τρέφη όλους ανεξαιρέτως τους ανθρώπους, αφού έχει την ιδιότητα να μεταβάλλεται σε γάλα η στερεά τροφή, ανάλογα με την πνευματική κατάσταση αυτού που τον μελετά η τον ακούει.

Τους αγίους Πατέρας της Εκκλησίας μας, οι οποίοι ερμηνεύουν αλάνθαστα την Αγία Γραφή, δεν τους κρίνουμε, αλλά ακροώμεθα η μελετούμε τους λόγους τους με ταπείνωση, φόβο Θεού και αγάπη. Έτσι, έχουμε την δυνατότητα να τραφούμε πνευματικά, να στηριχθούμε, αλλά και να αποκτήσουμε πνευματικά αντισώματα, για να μπορούμε να αντέχουμε στα δύσκολα

Πηγή: "Εκκλησιαστική Παρέμβαση"

ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔOΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΒΛΑΣΙΟΥ

Ἀποφθέγματα

τοῦ Ὁσ. Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ (21Ἰανουαρίου)

· Ὅταν σοῦ συμβεῖ νὰ σὲ βρίσει κανεὶς ἢ νὰ σὲ ταπεινώσει, τότε πρόσεχε μήπως οἱ λογισμοὶ τοῦ θυμοῦ, ἀφοῦ σὲ ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὴ χώρα τῆς ἀγάπης, σὲ μεταφέρουν στὴ χώρα τοῦ μίσους.

· Ὅπως μὲ τὸ νὰ θυμᾶσαι ἁπλῶς τὴ φωτιά, δὲν ζεσταίνεται τὸ σῶμα σου (ἂν δὲν εἶσαι πραγματικὰ κοντά της), ἔτσι καὶ ἡ πίστη χωρὶς τὴν ἀγάπη δὲν ἔχει τὴ δύναμη νὰ δώσει στὴ ψυχὴ τὸν φωτισμὸ τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ.

· Ὅπως τὸ ἡλιακὸ φῶς εὐχαριστεῖ καὶ προσελκύει τὸ μάτι ποὺ δὲν είναι ἄρρωστο, ἔτσι ἀκριβῶς καὶ ἡ γνῶση τοῦ Θεοῦ, σὰν ἄλλος ἥλιος, προσελκύει κοντὰ της φυσικὰ τὸν καθαρὸ νοῦ.

· Ἡ τέλεια ἀγάπη δὲν κάνει διακρίσεις καὶ δὲν ξεχωρίζει τοὺς ἀνθρώπους ἀνάλογα πρὸς τὶς διαφορετικὲς γνῶμες ποὺ ὁ καθένας τους ἐκπροσωπεῖ, ἀλλὰ ἔχοντας πάντα κατὰ νοῦ τὴ μία καὶ ἴδια ἀνθρώπινη φύση ὅλων, ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τοὺς ἀγαπᾶ ἐξ ἴσου. Καὶ τοὺς μὲν καλοὺς τοὺς ἀγαπᾶ σὰν φίλους, τοὺς δὲ κακοὺς τοὺς ἀγαπᾶ σὰν ἐχθρούς, μὲ τὸ νὰ τοὺς εὐεργετεῖ, νὰ τοὺς ἀνέχεται, νὰ ὑπομένει ὅσα αὐτοὶ διαπράττουν, χωρὶς διόλου νὰ συλλογίζεται τὸ κακὸ ποὺ αὐτοὶ ἐνσαρκώνουν, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ νὰ ὑποφέρη ἐνίοτε πρὸς χάριν τους, ἂν χρειαστεῖ. Καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ σκοπὸ νὰ κάνει κι αὐτοὺς φίλους, ὅσο εἶναι δυνατό. Κι ἂν ὅμως δὲν τὸ κατορθώσει, πάλι δὲν χάνει τὴ καλή της διάθεσι, ἀφοῦ πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους πάντοτε ἐξ ἴσου προσφέρει τοὺς καρποὺς τῆς ἀγάπης. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος καὶ Θεός μας ὁ Ἰησοῦς Χριστός, γιὰ ν' ἀποδείξει τὴν ἀγάπη Του γιά μᾶς, πρὸς χάριν ὅλης τῆς ἀνθρωπότητας ὑπέστη τὸ Πάθος, καὶ σὲ ὅλους ἐξ ἴσου χάρισε τὴν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως. Ἂν καὶ ὁ καθένας μόνος του κάνει τὸν ἑαυτὸ του ἄξιο εἴτε τῆς αἰωνίας δόξης, εἴτε τῆς αἰωνίας κολάσεως.

· Ὅπως τὸ πουλάκι, ποὺ τοῦ ἔχουν δέσει τὸ πόδι του μὲ ἕνα σχοινάκι, μόλις ἄρχισει νὰ πετάει, πέφτει πάλι στὴ γῆ, ἀφοῦ ἡ κλωστὴ δὲν τὸ ἀφήνει ἀλλὰ τὸ συγκρατεῖ, ἔτσι καὶ ὁ νοῦς, ἂν ἀρχίσει νὰ πετάει πρὸς τὴν γνώση τῶν οὐρανίων πραγμάτων, χωρὶς νὰ ἔχει ἀκόμη ἀποκτήσει τὴν ἀπάθεια, δήλ. τὴν ἀπαγκίστρωσή του ἀπὸ τὰ πάθη, ξαναπέφτει στὴ γῆ πίσω, γιατί τὸν τραβοῦν πρὸς τὰ κάτω τὰ πάθη.

Ἀπὸ τὴν Α΄ Ἑκατοντάδα περὶ ἀγάπης

Και μια άλλη άποψη: Τελώνια ή περί τρομολαγνείας

Αναδημοσίευση από http://www.zephyr.gr/stjohn/epi94.htm

Πρόλογος

Εδώ και αρκετά χρόνια παιδεύουμε τη σκέψη να γράψουμε στην "Επίγνωση" κάτι για την πλάνη του τελωνισμού των ψυχών. Διαβάζαμε τη σχετική αρθρογραφία σε ξενόγλωσσα κείμενα, που γράφονταν και συζητιούνταν από ορθόδοξους μεν, που ζούσαν όμως σε χώρες όπου η ορθοδοξία δεν έχει πατροπαράδοτη ρίζα. Ατελείωτες δυτικότροπες μακρηγορίες, για θέματα που σχετίζονται με τα βαθειά μυστήρια του ανθρώπου και της αιώνιας ζωής. Ψευδεπίγραφες αποδείξεις της διδασκαλίας τάχα της Εκκλησίας. Σκεφτόμασταν, λοιπόν, ότι είναι ανάξιο να φέρουμε τέτοια θέματα στην επικαιρότητα, έστω κι αν ήταν γνωστό ότι αποτελούν μέρος πλέον μιας παρεφθαρμένης προφορικής, λαϊκότροπης παράδοσης και στην Ελλάδα.

Τον τελευταίο καιρό, ανάμεσα σε άλλα εισαγόμενα είδη, εμφανίζονται με αυξανόμενη συχνότητα εκδόσεις από αυτές που ελπίζαμε ότι το ορθόδοξο αισθητήριο δεν θα επέτρεπε να εμφανιστούν στη γλώσσα μας. Μέσα από την προβολή σύγχρονων γερόντων, που είναι αγαπημένο θέμα των θρησκευτικών εκδοτών, παράγεται πλέον και υποκουλτούρα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η επίκληση των πατέρων της Εκκλησίας αποκτά την πιο τρομοκρατική, αντι-πνευματική, εξουσιαστική εκδοχή της. Αντιστεκόμενοι σ' αυτόν τον αντιεκκλησιαστικό λόγο καταθέτουμε εδώ λίγες σκέψεις για το θέμα του λεγόμενου τελωνισμού, σαν ελάχιστο χρέος, κάνοντας ταυτόχρονα μια προσπάθεια να αποφύγουμε την διαλεκτική απολογητική που είναι εγγενής σε τέτοιες συζητήσεις.

Ι.Κ.

Τα τελώνια ή περί τρομολαγνείας

"Για τη δοκιμασία των ψυχών καθώς περνούν μέσα από τον αέρα, έχουν τοποθετηθεί από τις σκοτεινές δυνάμεις ξεχωριστοί τόποι κρίσης και φρουροί με αξιοσημείωτη τάξη. Στα υποουράνια στρώματα, από τη γή μέχρι τον ίδιο τον ουρανό, ορθώνονται λεγεώνες πεπτωκότων πνευμάτων που φρουρούν τη διάβαση της ψυχής. Κάθε τμήμα είναι υπεύθυνο για μία ειδική μορφή αμαρτίας και ελέγχει την ψυχή γι' αυτή τη μορφή αμαρτίας, όταν η ψυχή φθάνει εκεί. Στα Πατερικά κείμενα, οι εναέριοι δαιμονικοί φρουροί και οι τόποι κρίσης αποκαλούνται τελώνια και τα πνεύματα τα οποία υπηρετούν σε αυτούς αποκαλούνται εισπράκτορες". (Επισκόπου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ, έργα, τόμ. ΙΙΙ, εκδ. Τουζώφ, Αγία Πετρούπολη 1886. Η παραπομπή από το βιβλίο του π. Σεραφείμ Ρόουζ, Η ψυχή μετά τον θάνατο, Εκδ. Μυριόβιβλος, Αθήνα 2005)

"Στην Ορθόδοξη δογματική θεολογία η διέλευση των τελωνίων είναι μέρος της μερικής κρίσης μέσω της οποίας καθορίζεται η πορεία της ψυχής μέχρι την Τελική Κρίση. Τόσο η μερική όσο και η Τελική Κρίση διεξάγονται από αγγέλους, οι οποίοι ενεργούν ως όργανα της θείας δικαιοσύνης". (π. Σεραφείμ Ρόουζ, Η ψυχή μετά τον θάνατο, Εκδ. Μυριόβιβλος, Αθήνα 2005.)

Για τα τελώνια πολύς ο λόγος: αγαπημένη θεματική ενότητα σε ενοριακές συναντήσεις, Κυριακά κηρύγματα, περιοδικά δημοσιεύματα και προσφάτως, αντικείμενο μελέτης πολυσέλιδων και δή, επιμελημένων βιβλίων που ασχολούνται με την ψυχή μετά τον θάνατο. Το σεσιγημένο μυστήριο του θανάτου αναλύεται με λεπτομερείς περιγραφές, επεξηγήσεις, διεξοδικά σχόλια, ενώ έχει επιστρατευθεί μια πλειάδα πατερικών και αγιογραφικών κειμένων, γνήσιων και νόθων, που πάντοτε ερμηνεύονται εν πολλοίς αυθαίρετα με τρόπο ώστε να προσφέρουν το ζητούμενο θεωρητικό υπόβαθρο. Τίποτε δεν μένει κρυφό: "Φωτίζεται" ενδελεχώς η "περιπλάνηση" και η κατάσταση της ψυχής αμέσως μετά τον θάνατο, στις δύο μέρες, στις σαράντα μέρες αλλά και στο διάστημα μέχρι την τελική Κρίση. Περιγράφεται με εκπληκτική σαφήνεια η φύση των αγγέλων και των δαιμόνων, οι "χριστιανικές εμπειρίες παραδείσου" σε αντιπαράθεση με τις "εμπειρίες του εναέριου κόσμου", οι "οράσεις της κόλασης", η πάλη με τα δαιμόνια, ακόμα και η χαρακτηριστική "ευωδία" ή "δυσωδία" που συνοδεύει το ανάλογο βίωμα. Όλη αυτή η λεπτολογία συνοδεύεται από μία συναισθηματική περιβολή τρόμου και οδύνης: τρόπος ενδεικτικός της ανενδοίαστης και ανηλεούς ανάγκης του ανθρώπου να ασκήσει εξουσία.

Στην πραγματικότητα, η πλάνη των τελωνείων δεν είναι παρά παγανιστικό κατάλοιπο λαογραφικού ενδιαφέροντος ανάλογο με τους μύθους των καλικάντζαρων, των νεκροπομπών του Χάρωνος, του βαρκάρη του Αχέρωντος που απαιτούσε τον οβολό στο χέρι των νεκρών για να τους περάσει στην άλλη όχθη. "Τελώνες του δεινού κοσμοκράτορος", διδάσκει η εμπειρία της Εκκλησίας, δεν είναι παρά οι δαίμονες που πολιορκούν τον άνθρωπο στη διάρκεια του εν χρόνω βίου του, σημαίνοντας τη δυνατότητά του εν ελευθερία να στραφεί μακρυά από τη χάρη και την αγάπη του Θεού, στην αυτο-εξορία από την όντως ζωή. Γι' αυτό "καθ' ημέραν ανάγκη ημίν επίκειται, εκτίλαι εξ αυτής (της φύσεως) τας ακάνθας, έως ού αυτή η γή ίσταται".(Ισαάκ του Σύρου, τα Ευρεθέντα Ασκητικά, Λόγος ΟΔ΄, Εκδ. Ρηγόπουλου 1997).

Με τον θάνατο όμως, "σαββατίζει η ψυχή και το σώμα", κι ο σαββατισμός δεν είναι παρά "κατάπαυσις από παντός λυπηρού, και ανάπαυσις τελεία των οχληρών". (Ισαάκ του Σύρου, ό.π. ) Με τον θάνατο παύουν οι σύνολες ψυχοσωματικές λειτουργίες αφού ο άνθρωπος "ουκέτι δύναται ενεργείν διά των μορίων του σώματος, ου λαλείν, ου μιμνήσκεσθαι, ου διακρίνειν, ουκ επιθυμείν, ου λογίζεσθαι, ου θυμούσθαι, ου καθοράν". (Αγ. Αναστασίου Σιναΐτη, Οδηγός, Ερώτ. ΠΘ΄, Migne P.G. 89, 36.) Η διδασκαλία περί τελωνείων έρχεται σε ανοιχτή ρήξη με την παραπάνω πατερική κατανόηση αλλά και με την πίστη της εκκλησίας ότι ο θανάτος είναι ύπνος εν χειρί Θεού. Υποστηρίζεται αντίθετα ότι η ψυχή είναι "ενεργή" μετά τον θάνατο, ενώ η διδασκαλία περί "ύπνου" ονοματίζεται αίρεση της τάξεως των Χιλιαστών και των Αντβεντιστών!

Η πλάνη του τελωνισμού καθιστά τους δαίμονες κριτές ή τουλάχιστον ανακριτές των ανθρώπινων ψυχών και πάντως τους εμφανίζει σ' έναν ρόλο επικουρίας του έργου του Θεού. Το δικαστήριο των τελωνίων είναι ένα "κατώτερο πρωτοβάθμιο δικαστήριο", που βέβαια αφήνει ανοικτό το ερώτημα αν υφίσταται δευτεροβάθμιο τέτοιο ή αν η τελική Κρίση έχει οποιαδήποτε σημασία, αφού οι ψυχές που κρατούνται από τα τελώνια δεν φαίνεται να έχουν την παραμικρή δυνατότητα προσφυγής στον ίδιο τον Θεό. Κι αφού τίποτε δεν γίνεται εν αγνοίΑ του Θεού, τα δαιμόνια αποδεικνύονται συνεργοί του Θεού.

Δεν έχει νόημα να αντιπαραθέσει εδώ κανείς τις πατερικές και αγιογραφικές αναφορές που απογυμνώνουν τη διδασκαλία περί τελωνείων. Κι αυτό γιατί η ανάγνωση των πηγών αποτελεί μέρος του προβλήματος. Στις μέρες μας δυστυχώς η στροφή στους Πατέρες είναι συχνά ένα είδος μόδας που επιβάλλεται με τους όρους της αυθεντίας, της αναγκαστικής επιβολής. Αυτό που κυρίως έχει σημασία και χρειάζεται να τονισθεί εδώ είναι ότι η πλάνη των τελωνίων συμβάλλει στη συστηματική διαμόρφωση ενός ήθους που αρνείται την αποφατική γνώση και εγκλωβίζει τη σκέψη σε μοτίβα που ευτελίζουν το νόημα της χριστιανικής θεολογίας.

Η επιτακτική ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής για βεβαιότητες και περιγεγραμμένα σχήματα, η αδυναμία της να παραδοθεί με εμπιστοσύνη στο κάλεσμα της αγάπης του Θεού, βρίσκονται στη ρίζα κάθε σχολαστικής διδασκαλίας. Είναι η φύση του ανθρώπινου νού να υποτάσσει τη γνώση στους περιορισμούς τούτου του κόσμου: τις διαστάσεις του χώρου, του χρόνου, της φθοράς εν γένει. "Ψάχνουμε το αίνιγμα της ύπαρξής μας, το μυστήριο της ζωής και του θανάτου, όπως βλέπουμε τα σκουλίκια στο απόβροχο να ψάχνουν τη λάσπη. Τυφλά, μέσα σε προκαθορισμένα, αξεπέραστα όρια. Η σκέψη και ο λόγος δεν μας εξασφαλίζουν παρά μόνο ψευδαισθήσεις γνώσης, μόνο παραβολές, αλληγορίες, εικόνες μέσα από έσοπτρα και αινίγματα. Γαντζωνόμαστε σε εμπειρίες άλλων, εμπειρίες ανθρώπων που μαρτυρούν πώς είδαν τον Θεό, πώς μίλησαν μαζί Του. Και αντικειμενοποιούμε αυτές τις άρρητες εμπειρίες σε τετράγωνες έννοιες που στηρίζουν τη λογική μας. Για να χτίσουμε πάνω στη λογική την ψυχολογική μας αυτάρκεια, τη θωράκιση που αποτρέπει τον φόβο και τον πανικό". (Χρήστου Γιανναρά, Σχόλιο στο άσμα Ασμάτων, Εκδ. Δόμος, Αθήνα 1991)

Η πλάνη των τελωνείων συγκροτείται και θεμελιώνεται στη βάση μιας ορθολογικής και εκβιαστικής αντίληψης που αποκαλύπτεται σε κάθε έκφρασή της: ο άνθρωπος οφείλει "να ακολουθήσει την εν Χριστώ ζωή" ως "τον μοναδικό τρόπο για να διαφύγει τα αιώνια μαρτύρια". Έτσι, τα τελώνια λειτουργούν στις ψυχές με τον τρόπο του δια-βόλου: "Ο διάβολος κατόρθωσε να κάνει τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι ο Θεός δεν μας αγαπά πραγματικά, ότι ουσιαστικά αγαπά μόνο τον εαυτό του και ότι μας δέχεται μόνο αν συμπεριφερόμαστε όπως Εκείνος θέλει να συμπεριφερόμαστε. Τους έπεισε ότι ο Θεός μας μισεί αν δεν συμπεριφερόμαστε όπως Εκείνος μας πρόσταξε και προσβάλλεται σε τέτοιο σημείο από την ανυπακοή μας, ώστε πρέπει να πληρώσουμε γι' αυτήν με αιώνια βάσανα, τα οποία Εκείνος δημιούργησε γι' αυτό το σκοπό". (Αλέξανδρου Καλόμοιρου, Ο πύρινος ποταμός, Εκδ. Ζέφυρος, Θεσσαλονίκη 1992).

Οι κήρυκες της περί τελωνίων διδασκαλίας όχι μόνο στερούν από τον άνθρωπο τη δυνατότητα να εμπιστευθεί τι νόημα έχει να εμπιστεύεσαι όταν γνωρίζεις το αναμενόμενο; αλλά πλήττουν καίρια την ίδια τη σχέση του με τον Θεό. Πώς να αναζητήσει κανείς ελεύθερα τη σχέση του μ' έναν Θεό κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της ανθρώπινης "δικαιοσύνης"; Πώς να εμπιστευθεί έναν Θεό που εγκαταλείπει τα παιδιά του έρμαια στην αρπαχτικότητα των δαιμονίων και εξαρτά τη "σωτηρία" τους από το παραμικρό ανεξομολόγητο (όχι αμετανόητο) παράπτωμα; Εθίζεται ο άνθρωπος να υποκαθιστά την αναφορά του στο Θεό με την ανέλπιδη αγωνία της αναμέτρησης με τους δαίμονες, αυτούς που αρνήθηκαν πρώτοι κάθε αναφορά και κοινωνία με τον Θεό. Αγωνίζεται να περισώσει έναν τέλειο κατά το δυνατόν εαυτό που θα του χαρίσει αξιόμισθη ανταπόδοση και περιχαρακώνεται στην ασφάλεια της εγωϊστικής του μοναξιάς και αυτοδικαίωσης^ αρνείται κάθε αληθινή σχέση με τον πλησίον από τον φόβο μήπως πληγεί η ατομικότητά του, μήπως διακινδυνεύσει και "πέσει" ώστε τελικά βιώνει την κόλαση από τούτη τη ζωή.

Και τι είναι αληθινά κόλαση; Είναι "η ανταπόδοση μίσους στην αγάπη. Η πικρία στη θέα μιας αθώας χαράς. Να περιβάλλεσαι από αγάπη και να έχεις στην καρδιά σου μίσος". Αυτό θα είναι το μαρτύριο όσων αρνηθούν τη σχέση τους με τον Θεό. "Όλοι τους είναι προσκεκλημένοι στη χαρούμενη γιορτή. Όλοι τους ζούν στη Βασιλεία του Θεού, στην Καινή Γή και στους Καινούς Ουρανούς. Κανένας δεν τους διώχνει. Ακόμα κι αν ήθελαν ν' απομακρυνθούν δεν θα μπορούσαν να δραπευτεύσουν από την Καινή Κτίση του Θεού, ούτε να κρυφτούν από την τρυφερή αγάπη της πανταχού παρουσίας Του. Η μόνη τους εναλλακτική λύση ίσως θα ήταν ν' απομακρυνθούν από τους αδελφούς τους και ν' αναζητήσουν μια πικρή μοναξιά, αλλά δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν από το Θεό και την αγάπη Του". (Αλέξανδρου Καλόμοιρου, ό.π.)

Και πώς να ξεφύγεις από τέτοιον ποταμό αγάπης; "Εγώ πατήρ, εγώ αδελφός, εγώ νυμφίος, εγώ οικία, εγώ τροφή, εγώ ιμάτιον, εγώ ρίζα, εγώ θεμέλιος. Πάν όπερ αν θέλης εγώ. Μηδενός εν χρείΑ καταστής. Εγώ δουλεύσω. ήλθον γαρ διακονήσαι, ου διακονηθήναι. Εγώ και φίλος και μέλος και κεφαλή και αδελφός και αδελφή και μήτηρ. Πάντα εγώ. Μόνον οικείως έχε προς εμέ. Εγώ πένης διά σε και αλήτης διά σε, επί σταυρού διά σε, επί τάφου διά σε. άνω υπέρ σού εντυγχάνω τω πατρί. Κάτω υπέρ σού πρεσβευτής παραγέγονα παρά του πατρός. Πάντα μοι σύ και αδελφός και συγκληρονόμος και φίλος και μέλος. Τι πλέον θέλεις;".(Αγ. Ιω. Χρυσοστόμου, Εις το κατά Ματθαίον Ομιλία ΟΣΤ΄, P.G. 58, 700)

Να η απάντηση στον φόβο του κολασμού και των τελωνείων: η άμετρη αγάπη του Θεού, ο μόνος ρεαλιστικός λόγος πρόσκλησης στην Εκκλησία^ λόγος που να ξεπερνά την αναγκαιότητα της ικανοποίησης του θρησκευτικού ορμέμφυτου και να απαντά στον πόθο για την αναζήτηση της α-λήθειας του ανθρώπινου προσώπου. "Υπάρχει ένας τρόπος να απορείς, ενώ εμπιστεύεσαι. Κι αυτό τον τρόπο τον ψηλαφούμε μόνο στον έρωτα. Ο έρωτας σημαίνει πίστη, εμπιστοσύνη, αυτοπαράδοση. Είσαι μέσα στη σκοτεινιά ατέλειωτων αναπάντητων ερωτημάτων. Όμως εγκαταλείπεσαι στον πόθο, κι αυτός σε βεβαιώνει αν ο άλλος ποθεί τον πόθο σου. Και τότε έχουν απαντηθεί τα ερωτήματα δίχως απάντηση". (Χρήστου Γιανναρά, ό.π.)

Α.Μ.

Η ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΝΟΣ ΡΩΣΟΥ. ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΘΑΝΑΤΙΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ ΤΟΥ.

Διαβάστε την ακόλουθη ιστορία.

Είναι εξαιρετικά συγκλονιστική και ωφέλιμος.

Χρειάζεται ωστόσο λίγη υπομονή καθ' ότι είναι λίγο μεγάλη.

Σε περίπτωση που δεν σας ανοίγει η σελίδα, μπορώ να σας την στείλω ως Word.doc αν θέλετε. Προς τούτο, μπορείτε να μου στείλετε ένα e-mail ζητώντας μου το (iyiannaki@gmail.com)

Το ιστορικό αυτό γεγονός δημοσιεύτηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα στο περιοδικό «Μοσκόβοσκιε Βέντομοστι» (Τα χρονικά της Μόσχας). Αργότερα κυκλοφόρησε από την Λαύρα του Οσίου Σεργίου σαν ξεχωριστή έκδοση. Το εκδοτικό τμήμα της Λαύρας επικοινώνησε με τον συγγραφέα του βιβλίου, ο όποιος και επαλήθευσε Το γεγονός το οποίο, περιγράφεται στο βιβλίο, λέγοντας ταυτόχρονα ότι ο άνθρωπος, στον οποίο το γεγονός αυτό συνέβη, στην συνέχεια έγινε μοναχός. Η παρούσα έκδοση αποτελεί επανεκτύπωση του κειμένου πού δημοσιεύτηκε στην πόλη Καλούγκα Το 1911.


http://www.egolpio.com/PLOUTOS_ORTHOD/NEKRANASTASH_ENOS_RWSSOY.htm

Αγία Ρωσία

ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ Ή ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ

"Αναρωτιέμαι αν υπάρχει πιο σύγχρονη πρόταση ζωής και πανηγυρισμού από τη Βασιλόπιτα. Το πρώτο της κομμάτι (το κομμάτι του Χριστού) φανερώνει μια κοσμοαντίληψη που δίνει προτεραιότητα στην ψηλάφηση του οντολογικού κέντρου των συμπάντων. Το δεύτερο κομμάτι (της Παναγίας) δείχνει πως ο άνθρωπος δεν είναι απλώς καταναλωτής, αλλά συνεργός, δωρητής σάρκας στον άσαρκο Υιό. Με τα δύο πρώτα κομμάτια εικονίσαμε την φάτνη της Βηθλεέμ. Προχωράμε και στο τρίτο, είναι το κομμάτι του φτωχού και του ξένου, αυτουνού, δηλαδή με τον οποίο ο ίδιος ο Χριστός ταύτισε τον Εαυτό Του." (απόσπασμα από το συλλογικό τόμο "Χριστού Γέννα" εκδ. Ακρίτας)

"Καμιά φορά ίσως να μη ξέρεις τι να αποφασίσεις, ιδιαίτερα όταν βλέπεις τα κρίματα των ανθρώπων και αναρωτιέσαι: Να τους επιβληθείς με τη βία ή με την ταπεινή αγάπη; Πάντα να αποφασίζεις: Θα επιβληθώ με την ταπεινή αγάπη. Αν το αποφασίσεις αυτό μια για πάντα, θα μπορέσεις να υποτάξεις όλο τον κόσμο. Η ταπεινοσύνη, η γεμάτη αγάπη είναι φοβερή δύναμη, δυνατότερη από κάθε άλλη". (Φ. Ντοστογιέφσκι "Αδελφοί Καραμάζωφ" 6, κεφ. Ι).

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ "ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ. Ο ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ"

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ

ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ

Ὁ Μάρτυρας τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος

ΙΕΡΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ

ΜΟΝΗ ΜΑΧΑΙΡΑ

ΤΜΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ

ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΛΕΤΩΝ

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ

Καλλιπόλεως 75, Λευκωσία

22 & 23 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2010

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ

Ἡ παρακολούθηση τοῦ Συνεδρίου εἶναι ἐλεύθερη.

Μετὰ τὸ πέρας τῶν ἐργασιῶν τοῦ Συνεδρίου, θὰ

ἀπονεμηθοῦν διπλώματα σὲ ὅλους ὅσους θὰ τὶς

ἔχουν παρακολουθήσει.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

ΕΝΑΡΚΤΗΡΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ.

18:00 Χαιρετισμοὶ ἀπό: Τὴν Αὐτοῦ Μακαριότητα τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Νέας

Ἰουστινιανῆς καὶ πάσης Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομο.Τὸν Πρύτανη τοῦ Πανεπιστημίου Κύπρου Καθηγητὴ κ. Σταῦρο Ζένιο.Τὸν Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Λήδρας καὶ Κα-

θηγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μαχαιρᾶ κ. Ἐπιφάνιο, ὁ ὁποῖος καὶ θὰ κηρύξει τὴν ἔναρξη τῶνἐργασιῶν τοῦ συνεδρίου.

18:20 Εἰσαγωγικὴ ὁμιλία ἀπὸ τὸν κ. Πασχάλη Κιτρομηλίδη, Καθηγητὴ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Διευθυντὴ Ἰνστιτούτου Νεοελληνικῶν Ἐρευνῶν Ἐθνικοῦ

Ἱδρύματος Ἐρευνῶν, μὲ θέμα: «Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κυπριανὸς καὶ ἡ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα».

18:40 Παρουσίαση τοῦ τόμου «Ἀρχιεπίσκοπος ΚύπρουΚυπριανὸς - Ὁ μάρτυρας τῆς πίστεως καὶ τῆςπατρίδος - Ἀρχεῖον Κειμένων» ἀπὸ τὸν Οἰκονόμο Παρασκευᾶ Ἀγάθωνος, δρα Θεολογίας.

19:00 Προβολὴ ταινίας μικροῦ μήκους γύρω ἀπὸ τὴν ζωὴ καὶ τὴν δράση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κυπριανοῦ.

19:20 Δεξίωση.

ΣΑΒΒΑΤΟ 23 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

ΣΥΝΕΔΡΙΑ Α΄.

Πρόεδρος: Οἰκονόμος Παρασκευᾶς Ἀγάθωνος, δρ. Θεολογίας.

9:15 Προσέλευση συνέδρων.

9:30 Γεώργιος Γεωργῆς Ἀναπληρωτὴς Καθηγητὴς Πανεπιστημίου Κύπρου: «Ἡ Μονὴ Μαχαιρᾶ στὰ πρῶτα χρόνια τῆς Ἀγγλοκρατίας».

9:50 Νικόλαος Χωρεπίσκοπος Ἀμαθοῦντος: «Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός, ὡς πνευματικὸ τέκνο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μαχαιρᾶ».

10:10 Γεώργιος Μεταλληνός, Πρωτοπρεσβύτερος, Ὁμότιμος Καθηγητὴς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν: «Ἡ θυσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανοῦ

καὶ ἡ φιλοκαλικὴ θεώρηση τῆς ἐλευθερίας».

10:30 Νῖκος Ἰ. Νικολαΐδης, Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν: «Ἁγιότης μαρτυρουμένη».

10:50 Συζήτηση.

11:05 Διάλειμμα - Ρόφημα.

ΣΥΝΕΔΡΙΑ Β΄.

Πρόεδρος: Γεώργιος Καζαμίας, Ἀναπληρωτὴς Καθηγητὴς Πανεπιστημίου Κύπρου.

11:25 Ἀνδρέας Νανάκης, Μητροπολίτης Ἀρκαλοχωρίου,

Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀ.Π.Θ.: «Ἐθναρχία καὶ Ἔθνος περὶ τὸν Ἱερομάρτυρα Ἀρχιεπίσκοπον Κύπρου Κυπριανόν».

11:45 Κωστῆς Κοκκινόφτας, Ἐρευνητής, Κέντρο Μελετῶν Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου: «Σχέσεις Κυπριανοῦ καὶ οἰκογένειας τῶν Χρυσανθέων».

12:05 Βασίλης Καρδάσης, Καθηγητὴς Πανεπιστημίου Κρήτης: «Οἰκονομικὲς λειτουργίες μέσα ἀπὸτὸ ἀρχεῖο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανοῦ».

12:25 Δρ. Ἑλένη Ρωσσίδου - Κουτσοῦ, Φιλόλογος Βυζαντινολόγος: «Ἡ οἰκονομική διαχείριση τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς ἀπὸ τὸν Oἰκονόμο Κυπριανὸ καὶ μετέπειτα Ἀρχιεπίσκοπο(30 Ὀκτωβρίου 1810 - 9 Ἰουλίου 1821), ἐπὶ ἀρχιερατείας Ἀρχιεπισκόπου Χρυσάνθου (1767-1810)».

12:45 Συζήτηση.

ΣΥΝΕΔΡΙΑ Γ΄.

Πρόεδρος: Γεώργιος Ξενῆς, Ἐπίκουρος Καθηγητὴς Πανεπιστημίου Κύπρου.

15:30 Πέτρος Παπαπολυβίου, Ἀναπληρωτὴς Καθηγητὴς Πανεπιστημίου Κύπρου: «Ἡ 9η Ἰουλίου τοῦ 1821 καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κυπριανὸς στὴν κυπριακὴ

βιβλιογραφία καὶ τὸν τοπικὸ τύπο τῆς Ἀγγλοκρατίας».

15:50 Στυλιανὸς Περδίκης, Διευθυντὴς Μουσείου ἹερᾶςΜονῆς Κύκκου: «Νέα στοιχεῖα γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου Κυπριανὸ ἀπὸ τὸ ἀρχεῖο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου».

16:10 Ἄννα Pouradier Duteil - Λοϊζίδου, Διευθύντρια Κέντρου Ἐπιστημονικῶν Ἐρευνῶν: «Ἕνας γάλλος πρόξενος, μάρτυρας τῶν γεγονότων τοῦ 1821 στὴν Κύπρο».

16:30 Τρύφωνας Τσομπάνης, Λέκτωρ Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀ.Π.Θ.: «Ἡ πρὸς τιμὴν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανοῦ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ μαρτυρησάντων ᾀσματικὴ ἀκολουθία».

16:50 Συζήτηση.

17:05 Διάλειμμα - Ρόφημα.

ΣΥΝΕΔΡΙΑ Δ΄.

Πρόεδρος: Γεώργιος Γεωργῆς, Ἀναπληρωτὴς Καθηγητὴς

Πανεπιστημίου Κύπρου.

17:25 Δρ. Χριστόδουλος Χατζηχριστοδούλου, Ἀρχαιολόγος, Πρόεδρος Ἑταιρείας Κυπριακῶν Σπουδῶν: «‘‘Ὁρκίζω ὑμᾶς κάκιστα θηρία’’. Φορητὲς

εἰκόνες ἐπὶ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανοῦ(1810-1821)».

17:45 Κώστας Γερασίμου, Συντηρητὴς Ἀρχαιοτήτων -Ἁγιογράφος, Μελετητὴς - Ἐρευνητής: «Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κυπριανὸς καὶ ἡ ἁγιογραφική του δραστηριότητα».

18:05 Δρ. Χριστιάνα Δημητρίου, Μουσικολόγος: «Ἡ ἀνανέωση καὶ ἀναμόρφωση τῆς βυζαντινῆς μουσικῆς παράδοσης στὴν Κύπρο ἀπὸ τὸν Ἐθνομάρτυρα Κυπριανό».

18:25 Ἐπιφάνιος Ἐπίσκοπος Λήδρας - Ἡγούμενος Μαχαιρᾶ: «Γνῶθι Κυπριανόν. Σκιαγράφησις τῆς προσωπικότητάς του μέσα ἀπὸ τὶς ἀρχειακὲς πηγές».

18:45 Συζήτηση.

19:00 Πορίσματα.

19:15 Λήξη ἐργασιῶν συνεδρίου.

ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Τὴν Κυριακὴ 24 Ἰανουαρίου τὸ πρωί, θὰ τελεσθεῖ στὸ Καθολικὸ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μαχαιρᾶ ἀρχιερατικὸ συλλείτουργο, στὸ ὁποῖο θὰ συμμετέχουν ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἀρκαλοχωρίου κ. Ἀνδρέας, ὁ Θεοφιλέστατος Χωρεπίσκοπος

Ἀμαθοῦντος κ. Νικόλαος, καὶ ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Λήδρας καὶ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μαχαιρᾶ κ. Ἐπιφάνιος.

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Λήδρας καὶ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μαχαιρᾶ κ. Ἐπιφάνιος

Ἀναπληρωτὴς Καθηγητὴς Πανεπιστημίου Κύπρου κ. Πέτρος Παπαπολυβίου

Το χρυσό κλουβί

Άγιοι Τόποι: «Ο Ιορδάνης Ποταμός εστράφη εις τα οπίσω»!

Το συγκεκριμένο βίντεο έχει τραβηχτεί από κάμερα κινητού τηλεφώνου την Παραμονή των Θεοφανείων (με το Παλαιό Εορτολόγιο, 18 Ιανουαρίου με το Νέο) του 2006, κατά την Τελετή του Αγιασμού των υδάτων, η οποία πραγματοποιείται κάθε χρόνο την ίδια ημέρα στον Ιορδάνη Ποταμό, στο σημείο που Βαπτίσθηκε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.

Όσοι έχετε επισκεφθεί τους Αγίους Τόπους ή όσοι πρόκειται να τους επισκεφθείτε στο μέλλον, θα πρέπει να γνωρίζετε πως η ροή των υδάτων του Ιορδάνη, όταν βρισκόμαστε στην πλευρά του Ισραήλ πηγαίνει πάντοτε προς τα δεξιά. Αυτό μπορεί να το διαπιστώσει ο καθένας από εμάς, επισκεπτόμενος τον Ιορδάνη οποιαδήποτε στιγμή του έτους.

Κάθε χρόνο όμως τέτοια μέρα (Παραμονή των Θεοφανείων με το Παλαιό, 18 Ιανουαρίου με το Νέο Εορτολόγιο), κατά την Τελετή του Αγιασμού των υδάτων, επαναλαμβάνεται (κάποιες χρονιές ίσως περισσότερο έντονα) το Θαύμα εκείνο που μας Εξιστορεί η Αγία μας Εκκλησία πως συνέβη, μόλις ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εισήλθε στα νερά του Ιορδάνη για να Βαπτισθεί από τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο: «Ο Ιορδάνης εστράφη εις τα οπίσω»!



Παραθέτουμε την προσωπική μαρτυρία ενός φίλου.

" Τον Ιανουάριο του 2006 αξιώθηκα να γίνω αυτόπτης μάρτυρας του Γεγονότος, και μαζί με περισσότερους από 4.000 προσκυνητές από διάφορα έθνη, παρακολουθήσαμε εκστατικοί το Μεγάλο αυτό και Μοναδικό (παγκοσμίως) Θαύμα, το οποίο αφού κατέγραψε με την κάμερα του κινητού του τηλεφώνου κάποιος γνωστός μου προσκυνητής, κρίναμε ψυχωφελές να το μοιραστούμε μαζί σας ως αδιάψευστο Ντοκουμέντο της Παρουσίας του Κυρίου ανάμεσά μας.

Κατά τη διάρκεια της Τελετής που γινόταν ταυτόχρονα από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλο τον Γ΄ (ο οποίος βρισκόταν στην πλευρά μας, στο Ισραήλ), αλλά και από τον Ορθόδοξο Ιερέα της Ιορδανίας (τον οποίο βλέπαμε στην απέναντι όχθη του Ποταμού, όπου βρίσκεται η Ιορδανία), τα ύδατα συνέχιζαν να ρέουν όπως πάντα προς τα δεξιά. Μόλις όμως ο Πατριάρχης και ο Ιερέας της Ιορδανίας έριξαν τους Σταυρούς στον Ιορδάνη, Ψάλλοντας το «Εν Ιορδάνη Βαπτιζομένου Σου Κύριε», τα νερά άρχισαν Μυστηριωδώς να κοχλάζουν σε κάποια σημεία. Το φαινόμενο αυτό επεκτάθηκε και στη συνέχεια, μπροστά στα μάτια μας, ο Ποταμός άρχισε να παρουσιάζει δύο ροές (!), μία προς τα δεξιά και μία νέα προς τα αριστερά, με αποτέλεσμα τα ύδατα να έρχονται σε σύγκρουση μεταξύ τους! Τελικά, μετά από μερικά δευτερόλεπτα το Θαύμα είχε ολοκληρωθεί: Η νέα ροή επικράτησε! Ο Ιορδάνης είχε «στραφεί εις τα οπίσω» όπως τότε, που ο Ίδιος ο Θεός Βαπτίσθηκε μέσα του και τον Καθαγίασε!

Το Θαυμαστό αυτό Γεγονός διήρκησε για όσο χρόνο (περίπου) οι δύο Σταυροί, βρίσκονταν μέσα στα νερά. Από τη στιγμή της εξόδου τους και έπειτα, ο Ιορδάνης άρχισε σιγά-σιγά να επανέρχεται στην αρχική του ροή (προς τα δεξιά), ώσπου τελικά επανήλθε πλήρως.

Τις αμέσως επόμενες ημέρες το Θαύμα άρχισε να διαδίδεται σε διάφορες χώρες του κόσμου. Για παράδειγμα στη Ρωσία, το Πρακτορείο Ειδήσεων "Interfax-Religion" μετέδωσε το Γεγονός ως εξής:

«Μόσχα, 24 Ιανουαρίου 2006 : Κάπου 5.000 προσκυνητές από διάφορες χώρες έγιναν μάρτυρες ενός θαύματος, το οποίο έγινε στον ιερό ποταμό Ιορδάνη την ημέρα των Θεοφανείων.

Αμέσως αφού ο Πατριάρχης Θεόφιλος των Ιεροσολύμων τέλεσε την ευλογία των υδάτων, ο Ιορδάνης ποταμός σταμάτησε τη ροή του και άρχισε να κυλάει προς τα πίσω, όπως έγινε αμέσως μετά το βάπτισμα του Χριστού, γράφει η ημερήσια εφημερίδα Zhizn (Ζωή).

Αμέσως αφότου ασημένιοι σταυροί ρίχτηκαν στα ήρεμα νερά μετά από την προσευχή, ο ποταμός άρχισε να κοχλάζει. Μια αναταραχή δημιουργήθηκε και η ροή των υδάτων στράφηκε προς τα πίσω για αρκετά λεπτά.

Μια εκστατική κραυγή από 5.000 ανθρώπους ζωντάνεψε την Ιουδαϊκή έρημο. Οι άνθρωποι αρνούνταν να πιστέψουν στα ίδια τους τα μάτια, όπως έγινε και πριν δύο χιλιάδες χρόνια όταν ο Ιορδάνης αντέστρεψε τη ροή του, αφού ο Ιησούς Χριστός εισήλθε στα νερά του, όπως γράφει η εφημερίδα».''

Ο ΧΑΪΝΗΣ

ΜΗΝΙΣ ΜΙΚΗ

Αναδημοσίευση από http://www.greekamericannewsagency.com/gana/index.php?option=com_content&task=view&id=7237&Itemid=83 Γράφει ο/η Greek American News Agency

13.01.10

Με επιστολή της στο Μίκη Θεοδωράκη η κ. Θάλεια Δραγώνα διαμαρτύρεται για συκοφαντική δυσφήμιση εναντίον της. Ο Μίκης, με δική του επιστολή, ξεκαθαρίζει τα πράγματα. Η επιστολή της κ. Δραγώνα: 2 Ιανουαρίου 2010 Αγαπητέ Μίκη Θεοδωράκη, Κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες στο διαδίκτυο επιστολή σας προς τον Στέφανο Ληναίο με πολύ απαξιωτικά σχόλια για το πρόσωπό μου και παραθέματα από το δημοσιευμένο έργο μου που είναι όλα παντελώς ψευδή και κατασκευασμένα. Σας ενημερώνω ότι δεν είμαι ιστορικός και δεν γράφω ιστορικά βιβλία. Λόγος σαν «Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από το 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού. Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων», δεν βρίσκεται πουθενά στο δημοσιευμένο έργο μου και δεν χαρακτηρίζει την πανεπιστημιακή και κοινοβουλευτική μου πορεία. Τέτοιου είδους κατασκευάσματα είναι μιας συκοφαντικής εκστρατείας εναντίον μου. Είμαι κοινωνική ψυχολόγος, ερευνώ και γράφω πάνω στις κοινωνικές ταυτότητες έχω δώσει μεγάλο μέρος της ζωής μου για την υπεράσπιση των αρχών της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης σε αυτόν τόπο. Σας στέλνω μέρος των δημοσιεύσεων μου για να κρίνετε εάν όσα παρατίθενται στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Εάν διαπιστώσετε ότι είναι κατασκευασμένες φράσεις, σας παρακαλώ πολύ να βρείτε μια ευκαιρία να το δηλώσετε. Σας γράφω επειδή θαυμάζω την αστείρευτη δημιουργικότητά σας και τους αγώνες σας για τη δημοκρατία και είμαι σίγουρη ότι η αναζήτηση της αλήθειας και η προάσπιση των δημοκρατικών αρχών έχει πρώτιστη σημασία για σας. Με εκτίμηση Θάλεια Δραγώνα Σας επισυνάπτω και 2 πρόσφατες συνεντεύξεις μου όπου θα βρείτε και όλα τα παραποιημένα παραθέματα Απάντηση Μίκη Προς την κ. Θάλεια Δραγώνα Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην προσχολική ηλικία του Εθνικού και Καποδστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Ναυαρίνου 13, 10680 Αθήνα Αθήνα, 10.1.2010 Αγαπητή κυρία Δραγώνα, Έλαβα την επιστολή και τα βιβλία σας και σας ευχαριστώ. Διάβασα επίσης στο «Βήμα» και τα «Νέα» τις συνεντεύξεις σας, οι οποίες όμως κινούνται μονάχα γύρω από δυο-τρεις φράσεις που σας αποδόθηκαν εδώ και πολύ καιρό, για να διαψευσθούν ύστερα από μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Οι συνεντεύξεις αυτές και η μεγάλη προβολή τους (σε συνδυασμό με την φίμωση των αντιθέτων απόψεων) δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να αποκαλύπτουν στον ελληνικό λαό τους πανίσχυρους φίλους σας στα ΜΜΕ αποδεικνύοντας το εύρος και τα ερείσματα αλλά και τον συντονισμό της προσπάθειας που εξυφαίνεται με στόχο την αλλοίωση της εθνικής-ελληνικής μας ταυτότητας. Καθώς και τον τρόμο που δημιουργεί η αυξανόμενη παλλαϊκή αντίδραση στις απόψεις σας, που ακυρώνει την αρχική σας προσπάθεια να εκμεταλλευθείτε την αντίδραση του κ. Καρατζαφέρη βαφτίζοντας όσους διαφωνούν «ακροδεξιούς». Τρόμος που φτάνει σε σημείο να προκαλεί συμπτώματα της «Λύσσας-Σόρος» σε υποταχτικούς κονδυλοφόρους όπως σ' αυτόν τον δυστυχή κ. Χάρη σε σημερινό (9.1.10) ένθετο αθηναϊκής εφημερίδας. Επειδή τυχαίνει να είμαι ένας από τους πρωτεργάτες αυτής της εκστρατείας για την ενημέρωση του ελληνικού λαού με ρίζες βαθειές στην αληθινή ελληνική Αριστερά από την εποχή του ΕΑΜ, θα ήμουν ο τελευταίος που θα επέτρεπα στον οποιονδήποτε να καπηλευτεί την λέξη και την έννοια «πατρίδα». Το ΕΑΜ και το τότε ΚΚΕ κατέκτησε την εμπιστοσύνη του 70% του λαού μας για την πίστη του και τους αγώνες του για τη Λευτεριά της ελληνικής πατρίδας και την αναγέννηση του ελληνικού έθνους. Με την πεποίθηση ότι υπηρετούμε τα ιδεώδη των Ελλήνων για την ελευθερία και την δημοκρατία από τα βάθη των αιώνων και φτάνοντας ως το «Ελευθερία ή θάνατος» του Κολοκοτρώνη, ορθώσαμε το ανάστημά μας και αναμετρηθήκαμε με το όπλο στο χέρι, με την πιο φονική δύναμη που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα: την χιτλερική Βέρμαχτ, τα ναζιστικά Ες-Ες και την Γκεστάπο, με αμέτρητες θυσίες σε αίμα, βασανισμούς και διώξεις. Ενώ παράλληλα και μέσα σ΄ εκείνες τις σκληρές συνθήκες τιμούσαμε και τρεφόμαστε με τον ελληνικό πολιτισμό για τον οποίο είμαστε περήφανοι και συγχρόνως οραματιζόμαστε τη μελλοντική κοινωνία της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της «πανανθρώπινης λευτεριάς». Αυτή υπήρξε ως σήμερα η γνήσια και μοναδική Αριστερά, όπου οι λέξεις «έθνος» και «πατρίδα» ήταν για μας δόξα και τιμή και όχι ντροπή όπως τις κατάντησαν χτες και σήμερα ορισμένα γκρουπούσκουλα και ομάδες «διανοουμένων» που στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζουν με τις «ιδέες» και τα καμώματά τους, τους αγώνες και τις θυσίες μας, ενώ δηλητηριάζουν την ανύποπτη νεολαία μας, που η νικήτρια και θριαμβεύουσα ακόμα και σήμερα εθνικοφροσύνη κρατάει στα σκοτάδια, έχοντας καταδικάσει σε λήθη τη σύγχρονη ιστορία μας. Όμως η ακτινοβολία εκείνων των ηρωικών χρόνων αψηφώντας όλα τα εμπόδια εξακολουθεί να εμπνέει το λαό μας, γι' αυτό και η αντίθεση στην συστηματική απόπειρα που επιχειρείται εδώ και καιρό με στόχο την ουσιαστική ανατροπή της ελληνικής ιστορίας, είναι καθολική και δεν συνδέεται με την α΄ ή την β΄ πολιτική παράταξη αλλά με το σύνολο των Ελλήνων, που γαλουχήθηκε με μια συγκεκριμένη και βαθειά ριζωμένη άποψη για το τι είναι πατρίδα, τι είναι Ελλάδα, τι είναι ιστορία, τι είναι ελληνικός λαός και ελληνικό έθνος. Κι ακόμα γνωρίζει καλά -γιατί τα βιώνει, ποια είναι τα βασικά ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία που μας διέπλασαν από το ΄21 έως σήμερα. Αρνούμενοι και κατεδαφίζοντας όλα αυτά που μας έκαναν αυτούς που είμαστε χτες, προχτές και σήμερα,με το πρόσχημα μιας δήθεν επιστημονικής αναθεώρησης της ιστορικής πραγματικότητας, όπως αποδεικνύεται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας «Τι είν' η Πατρίδα μας;» στην ουσία αμφισβητείτε ο,τιδήποτε θετικό έπραξε ο λαός αυτός σε όλους τους τομείς του εθνικού μας βίου κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων. Με το βιβλίο σας αποδομείτε τις ιδέες, πεποιθήσεις, τα «πιστεύω», σε σχέση με το ελληνικό έθνος και τις ρίζες του, δηλαδή όλα αυτά που ενέπνευσαν και παρακίνησαν τον λαό μας. Όμως αν στις αρχές του 19ου αιώνα δεν υπήρχαν οι ιδέες για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους και όλα τα «πιστεύω» που εσείς σήμερα απορρίπτετε ως άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και εκτός ιστορικής πραγματικότητας, τότε δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν η Επανάσταση του ΄21, το κίνημα του Φιλελληνισμού, το δημοκρατικό κίνημα του Μακρυγιάννη, η αποπομπή του Όθωνα, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Εθνική Αντίσταση. Δεν θα υπήρχε ο Άρης Βελουχιώτης. Και όχι μονάχα αυτός, γιατί σύμφωνα με κείνα που επιχειρείτε να διδαχθούν τα παιδιά μας, δεν θα υπήρχε ούτε ένας αντάρτης, μιας και ΟΛΟΙ πήραν τα όπλα για την Ελλάδα και την Πατρίδα. Ενώ αν είχαν τα μυαλά τα δικά σας, δηλαδή εξέταζαν το «επιστημονικώς ορθόν», θα τα βρίσκανε μια χαρά με τους Γερμανούς που εξ άλλου το μόνο που ζητούσαν από μας ήταν να τους παραχωρήσουμε την άδεια χρήσης των λιμανιών και των αεροδρομίων μας. Κατά τον ίδιο τρόπο δεν θα υπήρχαν οι δημοκρατικοί αγώνες και η Αντίσταση κατά της χούντας. Δεν θα υπήρχαν ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Παλαμάς, ο Καβάφης, ο Καλομοίρης,ο Καζαντζάκης, o Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Χατζιδάκις, ο Εγγονόπουλος,ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο Παρθένης, ο Καμπανέλλης, ο Γεωργουσόπουλος, ο Κουν, ο Μινωτής, ο Κακογιάννης, ο Αγγελόπουλος. Όπως δεν θα υπήρχαν οι διανοητές, οι φιλόσοφοι, οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες από τον Τρικούπη και τον Βενιζέλο ωε τον Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν θα υπήρχαν τα μεγάλα κινήματα όπως των δημοτικιστών και των φοιτητών. Δεν θα υπήρχε το κίνημα για την Κύπρο ούτε οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τα σημερινά θύματα του επιθετικού ιμπεριαλισμού, την Γιουγκοσλαυία, την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Και δεν θα συνέβαιναν προ παντός εκείνες οι πράξεις, που αποδεικνύουν την ιδιαιτερότητα του λαού μας, που τόσο επίμονα σαρκάζετε, όπως το ΟΧΙ το 1940 και η μάχη της Κρήτης, καθώς και το ότι ανάμεσα σε όλους τους ευρωπαίους, μονάχα η Ελλάδα αρνήθηκε να ντύσει τα παιδιά της με την στολή της Βέρμαχτ και να τα στείλει στο ανατολικό μέτωπο. Χάρη στις μοναδικές μέσα στην κατεχόμενη Ευρώπη παλλαϊκές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας με χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους σε στρατόπεδα θανάτου. Κι αυτό γιατί οι εθνικοί και δημοκρατικοί μας αγώνες, καθώς και τα πνευματικά έργα και οι πολιτικές πράξεις των προσώπων αυτών, διαπνέονταν από την πεποίθηση ότι η σύγχρονη Ελλάδα έχει επηρεαστεί βαθειά από μια βαρειά κληρονομιά, απέναντι στην οποία θα πρέπει να φανούμε δημιουργικά αντάξιοι. Για όλα αυτά έχετε να πείτε μια μόνο λέξη: εθνοκεντρισμός, δηλαδή ότι είναι ασυγχώρητη υπερηφάνεια για ένα λαό να θαυμάζει τα επιτεύγματά του, φτάνοντας στο σημείο να προτείνετε να εκλείψει από τα σχολικά βιβλία, γιατί αυτό επιτάσσει η σύγχρονη επιστήμη για την αναθεώρηση της ιστορίας. Με άλλα λόγια επιχειρείτε έναν γενικευμένο ευνουχισμό σε ό,τι πολυτιμότερο και πιο ελληνικό πέτυχε ο λαός μας έως τώρα, με τελικό αποτέλεσμα την μετατροπή μας σε έναν άλλο λαό, προσαρμοσμένο στις συνταγές του καμουφλαρισμένου αφελληνισμού, που κοσμούν κάθε σελίδα του εν λόγω βιβλίου σας. Κι αυτό γιατί διαφωνείτε με την ύπαρξη και την αξία των βασικών πυλώνων πάνω στους οποίους στηρίχθηκαν οι ιδέες, οι πράξεις, οι αγώνες, οι θυσίες και τα έργα, πνευματικά και άλλα. Βαφτίζετε εθνοκεντρισμό την ξεχωριστή πίστη, ακόμα και θαυμασμό που μπορεί να έχει ένας λαός για την ιστορία και τον εαυτό του. Τις ξένες επεμβάσεις, που αλλοίωσαν την εθνική μας ζωή, τις θεωρείτε σχεδόν ανύπαρκτες και πρόσχημα για να καλύψουμε τις δικές μας -υπαρκτές βεβαίως- αδυναμίες. Την ιδιαιτερότητα των αγώνων μας, ειδικά στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο την αποκαλείτε σωβινισμό, πράξη εχθρική προς τους άλλους και την θεωρείτε γενεσιουργό αιτία ξενοφοβίας. Την υπερηφάνεια μας για τα κατορθώματα των αρχαίων Ελλήνων την βαφτίζετε στείρο εθνικισμό και ιστορική αυταπάτη. Δηλαδή θέλετε σώνει και καλά να αποδείξετε ότι κακώς πιστεύαμε ως τώρα όσα πιστεύαμε για την καταγωγή, τις παραδόσεις, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, πράξη που στην ιατρική επιστήμη ονομάζεται «ευνουχισμός». Και οχυρωμένη πίσω από ηχηρά ονόματα ξένων επιστημόνων βαλθήκατε με την βοήθεια ισχυρών πολιτικών και οικονομικών κύκλων, μιας και είναι πολύ δύσκολο να ευνουχίσετε έναν ολόκληρο λαό κατεδαφίζοντας τα σύμβολα και τους μύθους του, να ξεκινήσετε το θεάρεστο έργο σας από τα τρυφερά και ανύποπτα παιδιά μας. Όπως το επιχείρησε χθες η φίλη σας κ. Ρεπούση -ανεπιτυχώς- ενώ σήμερα, με τον αέρα μάλιστα της κρατικής συμπαράστασης το επεκτείνετε εσείς με νέα έφοδο για τον ευνουχισμό της μαθητικής μας νεολαίας από κρατικό μάλιστα πόστο! Γνωρίζετε κυρία Δραγώνα, ότι δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί σας, όπως γνωρίζετε ότι θα σας ήταν λίγο δύσκολο να με βαφτίσετε κι εμένα ... ακροδεξιό. Προς το παρόν μπορείτε εσείς και οι φίλοι σας να με φιμώσετε. Όμως σ' αυτό είμαι συνηθισμένος και μάλιστα θα σας έλεγα ότι όποιοι και όσοι στο παρελθόν κατά καιρούς επεχείρησαν να φιμώσουν τις ιδέες αλλά και την μουσική μου, είχαν ... κακά γεράματα. Όπως ίσως ξέρετε ή θα έχετε ακούσει, η ζωή και το έργο μου στηρίχθηκε επάνω σε τρεις λέξεις: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία. Και όλοι μου οι αγώνες έγιναν μόνο και μόνο για να τις υπερασπίσω με κάθε θυσία. Το ίδιο κάνω και τώρα. Σήμερα εσείς και οι φίλοι σας, με διαφορετικό τρόπο απ' ό,τι οι προηγούμενοι, επιχειρείτε να κατεδαφίσετε τις ιδέες, τις πράξεις και τα έργα που συμβολίζουν αυτές οι τρεις λέξεις, που όπως είπα, ενέπνευσαν και στήριξαν όλες τις γενιές των νεοελλήνων, για να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα. Μια κορυφαία στιγμή στην νεότερή μας ιστορία υπήρξε και η Εθνική μας Αντίσταση, τότε που έλαμψαν αυτές οι τρεις λέξεις οδηγώντας τα νιάτα εκείνης της εποχής σε ανυπέρβλητες θυσίες. Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες τα θύματα. Τι μας οδηγούσε τότε; Όλα αυτά που καταδικάζονται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας, για να ανοίξει ο δρόμος σε μια γενικευμένη αλλοίωση του εθνικού μας χαρακτήρα ξεκινώντας με δήθεν επιστημονικό τρόπο από τα τρυφερά μας νιάτα. Άλλωστε αυτή η προσπάθεια που γίνεται μέσα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, έχει αφετηρία γνωστά σε όλους διεθνή κέντρα, που επιδιώκουν την διάλυση των εθνών-λαών με εθνικές ιδιαιτερότητες, συμφέροντα και «αρχές» που οδηγούν σε αντιστάσεις μπροστά στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και γι' αυτό με τη διάλυση των εθνών επιδιώκουν την μετατροπή των ανθρώπων σε ανυπεράσπιστες μονάδες χωρίς μνήμη και ενοχλητικές ιδιαιτερότητες. Eίναι δυνατόν να επιτραπεί να γίνει κάτι τέτοιο; Να γιατί με βρίσκετε και θα με βρίσκετε πάντοτε αντίθετο, γιατί πιστεύω ότι η γενιά η δική μου έχει αποδείξει στην πράξη, με έργα και όχι μόνο με λόγια, ότι σ' αυτή τη γωνιά της γης κατοικούν άνθρωποι που είναι Έλληνες με όλη την ιστορική σημασία αυτής της λέξης και τίποτε -απολύτως τίποτε- δεν μπορεί να αμαυρώσει και πολύ περισσότερο να αλλοιώσει. Τέλος οφείλω να σας πω ότι: Από την ανάγνωση του βιβλίου σας «Τι είν' η Πατρίδα μας;» έχω συναγάγει ορισμένα συμπεράσματα, που πιστοποιούν θεμελιακές διαφορές από τις απόψεις σας. Θα αρκεστώ προς το παρόν σε μερικά παραδείγματα: «Η κυρίαρχη αντίληψη για το έθνος και την εθνική ταυτότητα, με βάση την οποία οι πολιτικές εξουσίες στην Ευρώπη αλλά και έξω από αυτήν οργανώνουν το διαπαιδαγωγητικό ρόλο του σχολείου, είναι ακόμη σήμερα σε μεγάλο βαθμό η αντίληψη που κληρονόμησε ο ρομαντισμός του 19ου αιώνα, σύμφωνα με την οποία το έθνος αποτελεί οικουμενική, «φυσική» οντότητα, ανεξάρτητη από το χρόνο και το χώρο, και η εθνική ταυτότητα, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση κοινωνικής ομοψυχίας και συνοχής. Οι εθνικές ιστοριογραφίες προέρχονται από αυτή την παράδοση και δίνουν έμφαση στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της. Στο σχολείο η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα, ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν την εθνική συνέχεια στο χρόνο και στο χώρο». (σελ. 31) Είναι φανερό ότι θεωρείτε ότι το έθνος και η εθνική ταυτότητα είναι «κληρονομιά του ρομαντισμού του 19ου αιώνα [και δεν] αποτελεί «φυσική» οντότητα ανεξάρτητη από τον χρόνο και τον χώρο, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση εθνικής ομοψυχίας και συνοχής». Φαίνεται ακόμη ότι δεν είσθε σύμφωνη με την έμφαση που δίνεται στο σχολείο «στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της». Καθώς και στο γεγονός ότι «η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα., ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν τη συνέχεια στο χρόνο και στον χώρο». Θα ήθελα ειλικρινά να μου λέγατε, αν η παράγραφος αυτή αναφέρεται θετικά ή αρνητικά στον τρόπο που το σχολείο αντιμετωπίζει τα προβλήματα αυτά. Μιας και δεν το λέτε φανερά. Όμως αφήνετε να υπονοηθεί, ότι όλες αυτές οι ιδέες περί έθνους και εθνικής ταυτότητας αποτελούν σύμπτωμα που μας επιβλήθηκε από την «ρομαντική αντίληψη της ιστορίας στο τέλος του 19ου αιώνα. Άρα ξεπερασμένες και αντιεπιστημονικές σύμφωνα με την οπτική γωνία τη δική σας και των υπολοίπων συνεργατών σας που συμμετέχουν στην συγγραφή του εν λόγω βιβλίου. Να όμως που τόσο εγώ όσο και οι γενιές των παππούδων μου αλλά και των συμμαχητών και συνοδοιπόρων μου στους δρόμους των εθνικών αγώνων και στις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας ελληνικής τέχνης διαπνεόμεθα σε κάθε μας βήμα και προσπάθεια από αυτές ακριβώς τις ιδέες που καταγγέλλετε ως ξεπερασμένες και ευτελή ως φαίνεται προϊόντα μιας ξεπερασμένης πια ρομαντικής αντίληψης. Και μόνο μ' αυτή την παράγραφο, μου ζητάτε να απαρνηθώ τον εαυτό μου, τη ζωή μου, τις ιδέες και το έργο μου. Και όχι μόνο από εμένα αλλά όπως αποδεικνύεται από τις πράξεις και τα έργα τους, ΟΛΟΥΣ σχεδόν τους νεοέλληνες, ανώνυμους και επώνυμους που από το 1821 έως σήμερα πίστεψαν ακριβώς σ' αυτά που θεωρείτε ότι κακώς διδάσκονται σήμερα στο ελληνικό σχολείο. Άλλωστε αμέσως μετά διευκρινίσατε ότι «στις σύγχρονες κοινωνικές επιστήμες για το εθνικό φαινόμενο η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής... Οι σύγχρονες θεωρήσεις (...) συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο» και παρακάτω αποκαλείτε «φανταστική κοινότητα» του έθνους που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση (ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω τον όρο) υπαρκτών κοινών χαρακτηριστικών» και όλα αυτά τα προσφέρει «η εθνική ταυτότητα» (που ήρθε) «να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης». «Καθώς διευρύνεται το σχετικά πρόσφατο ενδιαφέρον των κοινωνικών επιστημών για το εθνικό φαινόμενο, η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής τα τελευταία χρόνια. Οι σύγχρονες θεωρήσεις, παρά τις σημαντικές διαφορές τους ως προς την προέλευσή τους, συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο και μπορούμε επομένως να κάνουμε την ιστορία της: πιο συγκεκριμένα η έννοια του έθνους όπως χρησιμοποιείται σήμερα διμορφώθηκε ιστορικά τα τελευταία διακόσια χρόνια και συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία των εθνών-κρατών (Noiriel 1991). Η εθνική ταυτότητα ήρθε να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης και να προσφέρει στα μέλη των σύγχρονων κοινωνιών νέα βάση κοινωνικής συνοχής μέσα από τη δημιουργία της «φαντασιακής κοινότητας» του έθνους, που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση υπαρκτών κοινών πολιτισμικών χαρακτηριστικών». (σελ. 31) Γιατί τάχα πολύπλοκες εγκεφαλικές αναλύσεις για αυτονόητα γεγονότα, όπως είναι η συνεχής ανανέωση των μορφών της κοινωνικής συγκρότησης, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το έθνος αποτελεί μια «φανταστική κοινότητα»; Αλήθεια, τι θα πει αυτό; Το έθνος σε σχέση με την κοινωνία είναι η ψυχή σε σχέση με το σώμα. Κι εδώ είναι πιστεύω, το λάθος της σύγχρονης κοινωνικής επιστήμης, που επαγγέλλεσθε. Γιατί επιχειρεί να αναλύσει και να εξηγήσει μορφές και λειτουργίες που αφορούν την κοινωνία-σώμα και όχι το έθνος-ψυχή. Που δεν αναλύεται ούτε εξηγείται, γιατί όπως και τα φαινόμενα της θρησκείας και της τέχνης, ανάγεται στην μεταφυσική και στην υπέρβαση. Στο υπερλογικό και ανεξήγητο. Αν και για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους, πέραν του γεγονότος ότι για την παμψηφία θα έλεγα των νεοελλήνων -ανωνύμων και επωνύμων- δεν αποτελούσε και αποτελεί μόνο ένα είδος θρησκευτικής πίστης (άκρως αντιεπιστημονικής βεβαίως για σας) υπάρχουν απτές αποδείξεις ότι ορισμένοι βασικοί άξονες του πνευματικού κόσμου των αρχαίων Ελλήνων κατάφεραν να διατηρηθούν και να φτάσουν ως τις μέρες μας. Λ.χ. είναι πασίγνωστη η διάρκεια της ελληνικής γλώσσας. Δεν είναι όμως γνωστή η διάρκεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής μέσω των βασικών μουσικών κλιμάκων, που παρέμειναν αναλλοίωτες, καθώς οι αρχαίοι μουσικοί τρόποι πέρασαν ατόφιοι στη Βυζαντινή μουσική με το νέο όνομα «ήχοι» κι από κει δια μέσου της αραβικής μουσικής και με καινούριο όνομα, «δρόμοι», δημιούργησαν το ρεμπέτικο τραγούδι από το οποίο προήλθε τόσο η σύγχρονη λαϊκή μας μουσική όσο και η έντεχνη-λαϊκή μουσική, μέσα στην οποία συνενώθηκε η μουσική με την ποίηση. Δηλαδή το φαινόμενο που χαρακτήριζε την αρχαία μουσική, δεδομένου ότι τότε με τον όρο «μουσική» εννοούσαν αποκλειστικά την σύζευξη Μουσικής και Λόγου. Ένα άλλο σημαντικό δημιούργημα των αρχαίων, υπήρξε ως γνωστόν και η Δημοκρατία και μάλιστα η άμεση Δημοκρατία. Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους και σχεδόν έως σήμερα στην Ευρώπη κυριάρχησαν συστήματα συγκεντρωτικά, βασιλείες αυτοκρατορίες, δικτατορίες, σοσιαλιστικές εξουσίες. Η χώρα μας κατακτήθηκε για τέσσερις αιώνες από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Εν τούτοις και κάτω από αυτές τις καταλυτικές συνθήκες οι ελληνικές κοινότητες, μέσα και έξω από τον γεωγραφικό μας χώρο, κυβερνήθηκαν με δημοκρατικό τρόπο. Οι κάτοικοι λ.χ. ενός χωριού εξέλεγαν τακτικά με καθολική ψηφοφορία την διοικητική και τη δικαστική τους εξουσία. Κι αυτό αντανακλάται στο Σύνταγμα της Επιδαύρου, μέσα στο οποίο ρητώς αναφέρεται ότι απαγορεύονται οι «τίτλοι ευγενείας». Άλλωστε αυτό το δημοκρατικό φρόνημα μπορούμε να πούμε ότι παραμένει έως σήμερα βασικό γνώρισμα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Κι αυτό σε πείσμα των προσπαθειών των ξένων δυνάμεων να επιβάλουν τις γνωστές δυναστείες των Βαυαρών και των Γλύξμπουργκ. Γεγονός που αρνείσθε πεισματικά να παραδεχτείτε. Δηλαδή το γεγονός των συνεχών παρεμβάσεων των ξένων στην χώρα μας, που υπήρξαν πρόξενοι των μεγαλυτέρων εθνικών μας καταστροφών. Όπως της Μικρασιατικής, του Εμφυλίου, της Κύπρου και τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας. Συμφωνώ μαζί σας στην παράγραφο της σελ. 33, ότι τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται ένα έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορίες, μνήμες. «Όπως χαρακτηριστικά δείχνουν οι παραπάνω έρευνες, τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται το έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορικές μνήμες. Τα πολιτισμικά αυτά κριτήρια, που θεωρούνται κοινά, προσδιορίζουν τον συμβολικό και τον φυσικό χώρο του έθνους. Οτιδήποτε διαφορετικό θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το έθνος και συνήθως απορρίπτεται. Έτσι τα έθνη έχουν προσδιοριστεί ιστορικά κατά κύριο λόγο μέσα από τις διαφορές τους από και σε σύγκριση με άλλα έθνη. Αυτή τη συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με καθετί έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της». Όμως διαφωνώ με την άποψή σας πως «ό,τι είναι διαφορετικό, θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το Έθνος, συνήθως απορρίπτεται». Και ακόμα ότι «η συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με κάθε τι έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της». Χωρίς ίσως να το θέλετε, φορτώνετε με αρνητικές ιδιότητες το Έθνος και την εθνική ταυτότητα, μιας και για να υπάρξουν κατά τη γνώμη σας, πρέπει πρώτον να ετεροπροσδιορισθούν και δεύτερον να «απορρίψουν» δηλαδή να κλειστούν στο καβούκι τους. Συμφωνούν άρα γε αυτές οι διαπιστώσεις με το ελληνικό έθνος; (Για να αρκεστούμε στη δική μας ιστορική εμπειρία). Γιατί όλα τείνουν να αποδείξουν ότι ο,τιδήποτε καλό και θετικό έγινε ως τώρα, οφείλεται στο γεγονός ότι είχαμε και έχουμε ανοιχτές θύρες (τουλάχιστον ως προς τον πολιτισμό) και προς Ανατολάς και προς Δυσμάς όπως και προς Βορρά. Έτσι ό,τι υπήρξε και ό,τι υπάρχει, αποτελεί δημιουργική πρόσμιξη διαφόρων ιδεών και πολιτισμών, ακόμα και τρόπων ζωής. Ήμαστε πάντοτε ανοιχτοί κατά το παράδειγμα του Ρήγα Φεραίου, που ενώ σάλπιζε την επανάσταση των Ελλήνων, οραματιζόταν την μεγάλη οικογένεια των Βαλκανικών λαών. Το ίδιο που κάναμε κι εμείς στην Εθνική Αντίσταση, που αγωνιζόμαστε όχι μόνο για την δική μας ελευθερία αλλά και για την «πανανθρώπινη τη λευτεριά». Και μη μου πείτε ότι επηρεάστηκαν από την ρομαντική άποψη περί έθνους οι φουστανελάδες αγράμματοι ως επί το πλείστον Έλληνες επαναστάτες, όταν το Σύνταγμα της Επιδαύρου στα 1822 διακήρυσσε την ανασύσταση του ελληνικού έθνους αποτελώντας παράλληλα το δημοκρατικότερο Σύνταγμα όλων των εποχών, μιας και είχαν ανοιχτά τα μυαλά τους στις επιρροές της Γαλλικής και της Αμερικανικής ακόμα επανάστασης. Για να ετεροπροσδιοριστούμε θα πρέπει να είμαστε ανίκανοι να αυτοπροσδιοριζόμαστε κάθε στιγμή (ακόμα και σήμερα), ενώ η εθνική μας ταυτότητα υπήρξε και είναι τόσο ισχυρή, ώστε να μην έχουμε ούτε να θέλουμε να έχουμε εχθρούς, για να είμαστε αυτοί που είμαστε. Άλλωστε η βασική εξωτερική μας πολιτική ως τώρα υπήρξε και είναι αμυντική με εξαίρεση την τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Τουρκία, που μας κόστισε τόσο ακριβά. Και γιατί δεν ρωτάτε και μας (όσους επιζήσαμε), που περάσαμε μέσα από το καμίνι της ξένης κατοχής, να σας πούμε από πού αντλούσαμε τη δύναμη και το θάρρος να αναμετρηθούμε ίσος προς ίσον με την τερατώδη Χιτλερική μηχανή θανάτου; Μονάχα με την σκέψη ότι στο βάθος είμαστε ανώτεροι από αυτούς! (Εξ άλλου σ' αυτό μας βοηθούσε η μετατροπή των εχθρών μας σε μια συμπαγή μάζα αιμοδιψών βαρβάρων). Γιατί; Γιατί ανήκαμε σε ένα Έθνος πολύ ανώτερο απ' αυτούς στον πνευματικό και πολιτισμικό κυρίως χώρο από τον Αισχύλο και τον Πλάτωνα έως τον Σολομό, τον Παλαμά και τον Καβάφη. Και όσοι είμαστε μορφωμένοι, το ηθικό μας ανάστημα έπαιρνε συνειδητά δύναμη απ' αυτούς. Όσο για τους αμόρφωτους αλλά γενναίους, αντλούσαν δύναμη όπως οι αγωνιστές του ΄21 από τα «μάρμαρα». Αν όλα αυτά είναι «παραμύθια», τότε ό,τι υπήρξε θετικό και ξεχωριστό ως τώρα, ας πούμε ότι ήταν και είναι «παραμύθι». Τότε για ποιον λόγο θέλετε να το κατεδαφίσετε; Δεν ξέρετε ότι έτσι σκοτώνετε την ψυχή μας; Χάρη στην οποία είσθε κι εσείς σήμερα ελεύθερη; Όπως ασφαλώς καταλαβαίνετε, για μένα προσωπικά δεν υπάρχει καν ερώτημα «Τι είν' η πατρίδα μας;». Για όλους όσους αφιέρωσαν το έργο και κυρίως τη ζωή τους ολόκληρη σ'αυτή την πατρίδα -και είναι χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες, επώνυμοι ή ανώνυμοι, νεκροί ή ζωντανοί, δεν υπάρχουν τέτοια ερωτήματα, γιατί αυτοί οι ίδιοι είναι η πατρίδα... Γι' αυτό σας παρακαλώ και εύχομαι να λάβετε σοβαρά υπ' όψιν την μαρτυρία ενός ελεύθερου Έλληνα και να σταματήσετε αυτή την εκστρατεία, που μόνο δεινά μπορεί να φέρει στον ήδη δοκιμαζόμενο λαό μας. Σας χαιρετώ, Μίκης Θεοδωράκης ΥΓ. Επειδή θεωρώ ότι με την απάντησή μου αυτή μου δόθηκε η ευκαιρία να αναπτύξω ορισμένα ουσιαστικά επιχειρήματα στην προσπάθειά μου να διαφωτίσω όσο γίνεται πληρέστερα τον ελληνικό λαό για τα κίνητρά μου στον αγώνα που ξεκίνησα και συνεχίζω, είμαι υποχρεωμένος να την δημοσιεύσω στο διαδίκτυο, όπως έκανα έως τώρα, δεδομένου ότι τα ισχυρά ΜΜΕ προς το παρόν αποφεύγουν ακόμα και να αναφερθούν στις απόψεις μου καταφεύγοντας ως συνήθως σε ύβρεις...Αυτό θα πει ελευθερία τύπου!