| ΗΜ. | ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ | ΩΡΑ | |
| 6 | Κυρ. | ΤΥΡΙΝΗΣ. Τῶν ἐν Ἀμορίῳ μβ΄ μαρτύρων. Κατανυκτικός Ἑσπερινός. | 6:30 π.μ. 5:00 μ.μ. |
| 7 | Δευτ. | ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ. Ὄρθρος, Ὧρες. Ἑσπερινός. Μέγα Ἀπόδειπνον | 6:30 π.μ. 5:00 μ.μ. |
| 8 | Τρίτη. | Μέγα Ἀπόδειπνον | 5:00 μ.μ. |
| 9 | Τετ. | Λειτ. Προηγιασμένων Δώρων. (Ἁγ. Τεσσαράκοντα μαρτ.) Μέγα Ἀπόδειπνον | 6:30 π.μ. 5:00 μ.μ. |
| 10 | Πεμ | Μέγα Ἀπόδειπνον | 5:00 μ.μ. |
| 11 | Παρ. | Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ. Μνημόνευση ὀνομάτων κεκοιμημένων. | 6:30 π.μ. 6:00 μ.μ. |
| 12 | Σάββ. | Όρθρ. Θ. Λειτ. Ἀνάμνησις διὰ κολλύβων θαύματος Ἁγ. Θεοδώρου | 6:30 π. μ. |
| 13 | Κυρ. | ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ | 6:30 π.μ. |
| 16 | Τετ. | Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων | 5:00 μ.μ. |
| 17 | Πέμ. | Μέγα Ἀπόδειπνο. | 5:00 μ.μ. |
| 18 | Παρ. | Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων. ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ. Μνημόνευση κεκοιμημένων | 6:30 π.μ. 6:00 μ.μ. |
| 19 | Σάββ. | Ἑσπερινός | 5:00 μ.μ. |
| 20 | Κυρ. | ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ | 6:30 π.μ. |
| 23 | Τετ. | Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων | 5:00 μ.μ. |
| 24 | Πέμ. | Ἑσπερινός | 5:00 μ.μ. |
| 25 | Παρ. | ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ Ἀπόδοσις . ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ. Μνημόνευση Κεκοιμημένων | 6:30 π.μ. 6:00 μ.μ. |
| 26 | Σάββ. | Ἑσπερινός | 5:00 μ.μ. |
| 27 | Κυρ. | ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΙΣ | 6:30 π.μ. |
| 30 | Τετ. | Λειτουργία Προηγιασμένων Δώρων | 5:00 μ.μ. |
| 31 | Πέμ. | Μέγα Ἀπόδειπνον | 5:00 μ.μ. |
Κυριακή 6 Μαρτίου 2011
Πρόγραμμα ακολουθιών. Μάρτιος 2011.
Σάββατο 5 Μαρτίου 2011
Με τον τροπο του Παπαδιαμάντη.
Αλεξανδρος Παπαδιαμαντης ,ο "σημαδιακος κι αταιριαστος" "κι στήν κορφη αστεράτος",Σάββατο 26 Φεβρουαρίου 2011
Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011
Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου 2011
Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου 2011
το φυλαχτο.
Ηταν στο χιονι,εκλεισα τα ματια να δω αν ειναι αληθεια.Ηταν ενα σπουργιτι,κοιταζε με απορια γυρω του,ενα πλασμα φερμενο απο τον ουρανο ,σκεφτηκα.
Συγκλονιστικές λεπτομέρειες από τη ζωή και τις τελευταίες στιγμές του ιερομάρτυρος Daniil Sisoev (+19-11-2009)
Συγκλονιστικές λεπτομέρειες από τη ζωή και τις τελευταίες στιγμές του ιερομάρτυρος Daniil Sisoev (+19-11-2009)
Μιλάει ο φίλος του και στενός συνεργάτης π.Iurii Maximov
- Τον π. Δανιήλ τον γνώριζα 10 χρόνια-από τον Οκτώβριο του 1999.
Σ΄ αυτά τα δέκα χρόνια τον άκουσα πολλές φορές να λέει ότι επιθυμεί να πεθάνει σαν μάρτυρας. Φοβάμαι ότι αυτό από τα χείλη μου ακούγεται πολύ διαφορετικά από ότι θα ακουγόταν από τα δικά του. Όταν μιλούσε γι' αυτό, έτσι απλά και χαμογελαστά, αισθανόμουν το ίδιο ξάφνιασμα και την ίδια απορία που είχα όταν διάβαζα τις επιστολές του Αγ. Μάρτυρος Ιγνατίου, όπου εξέφραζε την επιθυμία του να υποφέρει για το Χριστό. Και στην μία και στην άλλη περίπτωση δεν τους πολυκαταλάβαινα.
Θυμάμαι ότι πριν από μερικά χρόνια ταξιδέψαμε στα Σκόπια την αρχαία πόλη Βίτολα. Εκεί επισκεφτήκαμε ένα αρχαίο αμφιθέατρο όπου κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους προς τέρψιν των ειδωλολατρών έριχναν τους Χριστιανούς στα θηρία. Πλάγια. διατηρούνται δύο μικρά δωμάτια όπου κρατούσαν τα θηρία πριν τ΄ αμολήσουν στην αρένα, ενώ στο κέντρο υπάρχει ένα κελάκι στο ύψος του ανθρώπου όπου κρατούσαν τους Χριστιανούς πριν τους ρίξουν στα θηρία. Σ' αυτό το αμφιθέατρο πέθαναν κάποιοι από τους πρώτους μάρτυρες της εκκλησίας. Τότε είπα στον π. Δανιήλ: «Μπορείτε να μπείτε εκεί που στέκονταν οι μάρτυρες πριν τους ρίξουν στα θηρία». Και μπήκε σ' αυτό το κελί. Θυμάμαι πως στεκόταν εκεί και κοίταζε προς τον ουρανό. Πιθανόν, το ίδιο ήρεμα να κοίταξε τον δολοφόνο του. Πρέπει ν΄ αναγνωρίσω ότι πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη πως πρέπει να φοβήθηκε στις τελευταίες του στιγμές, γι' αυτό ρώτησα τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα του φόνου: τι έκανε ο π. Δανιήλ όταν βγήκε από το Άγιο Βήμα, όταν είδε τον μασκοφόρο με το πιστόλι στο χέρι; Μου απάντησε: «πήγε κατευθείαν επάνω του». Ο ιερέας Δανιήλ Σισόεβ γεννήθηκε στις 12 Ιανουαρίου 1974. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του για κάθε συμβουλή που του έδιναν οι γονείς του, ζητούσε αιτιολόγηση από την Αγία Γραφή. Εάν αυτό γινόταν εκπλήρωνε ότι του ζητούσαν οι γονείς του χωρίς δεύτερη κουβέντα. Σ' αυτό φαίνεται ότι από τότε επιθυμούσε παντού και πάντοτε να εκπληρώνει το θέλημα του Θεού.
Γνωρίζω πολλούς καλούς ιερείς στη Ρωσία, αλλά ποτέ δεν συνάντησα έναν άνθρωπο που ν' αγαπά τόσο πολύ και με τόση αφοσίωση το Θεό όπως ο π. Δανιήλ. Λίγο καιρό πριν το θάνατό του, παρευρισκόμενος σε μια ομιλία του, σκεφτόμουν ότι μόνο ένα πρόσωπο που αγαπάει βαθιά μπορεί να μιλάει για το Θεό και μόνο για το Θεό δυόμισι ώρες, καθηλώνοντας το ακροατήριο.
Ο π. Δανιήλ τιμούσε πολύ τον προστάτη άγιό του, τον προφήτη Δανιήλ, από τον οποίο εμπνεύστηκε τον ιεραποστολικό του ζήλο, όπως ο ίδιος έλεγε.
Μία φορά, διαβάζοντας το βιβλίο του προφήτη Δανιήλ του τράβηξαν την προσοχή τα ακόλουθα λόγια: «και οι συνιέντες εκλάμψουσιν ως η λαμπρότης του στερεώματος και από των δικαίων των πολλών ως οι αστέρες εις τους αιώνας» (Δαν.12:3) ¨Και σκέφτηκα - έλεγε - τι ωραία ακούγεται: να λάμψεις σαν ένας αστέρας.¨
Βάπτισε περισσότερους από 80 μουσουλμάνους και έφερε στην ορθόδοξη πίστη περίπου 500 προτεστάντες.
Ο π. Δανιήλ πήγαινε στις νεοπροτεσταντικές συνάξεις και βασιζόμενος στη Βίβλο κήρυττε την ορθόδοξη πίστη, συμμετείχε σε ανοικτές συζητήσεις με τους νεοειδωλολάτρες, αλλά πάνω απ' όλα απέκτησε τη φήμη του ως ιεραπόστολος μεταξύ των μουσουλμάνων.
Λάμβανε από του μουσουλμάνους απειλητικά τηλέφωνα και γράμματα. Ενάμιση χρόνο πριν τη δολοφονία του η μουσουλμάνα δημοσιογράφος H.Homidulina ζήτησε εισαγγελική δίωξη εναντίον του για υποκίνηση θρησκευτικού μίσους πράγμα που η εισαγγελία απέρριψε. Από τότε όμως άρχισε μια πραγματική καμπάνια δυσφήμησης του π. Δανιήλ, πράγμα που οι ορθόδοξοι δε γνωρίζουν αφού δεν είναι εξοικειωμένοι με τα μουσουλμανικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Τρεις μόνο μέρες πριν τη δολοφονία, ο π. Δανιήλ με έφερε σπίτι με το αυτοκίνητο. Γελώντας, θυμόμασταν τα περασμένα. Μου έλεγε ότι από όλες τις θρησκείες η λιγότερο ενδιαφέρουσα γι' αυτόν ήταν η μουσουλμανική και δεν είχε σκοπό ν' ασχοληθεί. Θυμηθήκαμε μια συζήτηση που είχαμε παλιά, όταν ήμασταν στο Κρουτσιτκι, για το πόσο είχε χαρεί όταν έμαθε ότι έγραψα απολογητικά άρθρα απαντώντας στη μουσουλμανική κριτική: «Αυτό είναι καλό, δε θα χρειαστεί ν' ασχοληθώ εγώ μ' αυτό.» όμως τελικά, κατά Θείο θέλημα, χρειάστηκε ν' ασχοληθεί με τους μουσουλμάνους. Ο π. Δανιήλ ακολούθησε την οδό του Κυρίου και γι' αυτόν αυτό ήταν το πιο σημαντικό .
Έγραψε μια σειρά βιβλίων όπως:''Ένας περίπατος στην Ορθόδοξη εκκλησία με ένα προτεστάντη''όπου με βάση τη βίβλο εξηγεί τη δομή της ορθόδοξης λατρείας και ''Το χρονικό της αρχής''ή ''Ποιός είναι ο Θεός και πόσο κράτησε η Δημιουργία''όπου εξηγει γιατί οι ορθόδοξοι χριστιανοί δεν μπορούν να πιστέψουν στη θεωρία της εξέλιξης.Το βίβλιο΄΄Γάμος με έναν μουσουλμάνο''αναφέρεται στα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει μια χριστιανή που παντρεύτηκε μ''εναν μουσουλμάνο.Ο π.Δανιήλ έλάβε χιλιαδες γράμματα από νεαρές που σκεφτόνταν να παντρευτούν με μουσουλμάνο ρωτώντας εαν είναι πρέπον και ποιά είναι η γνώμη της εκκλησίας,αλλά και από ρωσίδες που είχαν απαρνηθεί το Χριστο για να παντρευτούν έναν μουσουλμάνο και τώρα αντιμετώπιζαν σοβαρά προβλήματα.Πολλες γυναίκες με τη βοήθειά του μετανόησαν και επέστρεψαν στην εκκλησία του Χριστού.
Επίσης έγραψε τα βιβλία ''Γιατί δεν είσαι ακόμη βαπτισμένος''όπου καταρρίπτει τα επιχειρήματα αυτών που δεν θέλουν να βαπτιστούν,και το ''Γιατί πρέπει να πηγαίνουμε στην εκκλησία''και αναφέρετε στους βαπτισμένους που δεν εκκλησιάζονται''
Το πιο πρόσφατο βιβλίο του είναι το ΄΄Οδηγίες για αθανάτους ή τι να κανετε εαν ήδη πεθάνατε''.Σε αυτό το βιβλίο αναφέρει τα ακόλουθα:«Σίγουρα ο καλύτερος θάνατος για έναν χριστιανό είναι να πεθάνεις ως μάρτυρας για το Χριστό.Όταν σκότωσαν τους τρεις μοναχούς στην Οπτινα(Εδώ) κάποιοι έστελναν συλληπητήρια,αλλά για έναν χριστιανό αυτή είναι η πιο μεγάλη χαρά.Στην πρώτη εκκλησία ποτέ δεν εστελναν συλληπητήρια για το θάνατο κάποιου που είχαν σκοτώσει.Όλες οι εκκλησίες έστελναν αμέσως συγχαρητήρια.Συγχαρητήρια για το ότι είχαν έναν νέο προστάτη στους ουρανούς!Ο μαρτυρικός θάνατος ξεπλένει όλες τις αμαρτίες, εκτός από της αίρεση και το σχίσμα»
Λίγες μέρες μετά την κηδεία μου τηλεφώνησε ένας φίλος ιερέας και μου είπε πόσο τον είχαν εντυπωσιάσει οι φωτογραφίες που δείχνουν τον π.Δανιήλ μόνο του να μιλάει σ'ένα ακροατήριο γεμάτο μουσουλμάνους και με χαρά να μιλάει για το Χριστό και για το ότι το Ισλάμ που απορρίπτει το Χριστό δεν μπορεί να είναι μια αληθινή θρησκεία.«Δε μπορώ να κατανοήσω-μου είπε ο συνομιλητής μου-τι ψυχή πρέπει να έχεις για να σταθείς ανάμεσα τους να μιλήσεις».Καποιοι χριστιανοί δεν ήταν ευχαριστημένοι που συμμετείχε σ'αυτές τις συναντήσεις,όμως η πρόσκληση και η πρωτοβουλία ανήκε στους μουσουλμάνους και πώς μπορούσε έναε μάρτυρας του Χριστού ν'αρνηθεί να μιλήσει για την ελπίδα;.Η άρνησή του να συμμετάσχει θα ήταν ένα επιχείρημα υπέρ του ισλαμισμού.
Αργότερα,ο π.Δανιήλ μου είπε ότι μετά από την πρώτη δημόσια αντιπαραθέση με τους μουσουλμάνους,ήταν σίγουρος ότι θα τον σκοτώσουν και αισθανόνταν μια ανυσυχία.Την νύχτα εκείνη είδε ένα όνειρο.Είδε ότι στεκόνταν όρθιος μπροστά σ'έναν πλακόστρωτο λαβύρινθο.Κάποια στιγμή φτάνει στο κέντρο του λαβυρίνθου όπου βρισκόνταν ένα αλτάριο και πάνω του ήταν τοποθετημένη μια θυσία η οποία είχε πρόσφατα βασανιστεί και δολοφονηθεί.Τότε κατάλαβε ότι βρίσκεται στο αλτάριο του σατανά και ότι αυτή η θυσία προσφέρθηκε σ'αυτόν.Ο π.Δανιήλ γεμάτος οργή γκρέμισε το αλτάριο με μια κλωτσιά.Τότε εμφανίστηκε ο σατανάς με την μορφή ενός τζόκερ,όπως τον βλέπουμε στα τραπουλόχαρτα.Με απύθμενο μίσος στα μάτια κατευθύνθηκε προς τον π.Δανιήλ.Ο ιερέας άρχισε να προσεύχεται λέγοντας:«Θεοτόκε Παρθένε προστάτεψέ με,Αγ.Νικόλαε βοήθησέ με!»Τότε μπροστά στον πατέρα Δανιήλ σαν να υψώθηκε ένα αόρατο τείχος και ο σατανάς όσο και να επιτεθόνταν προσέκρουε σ'αυτό το τοίχος.Βλέποντας το αυτό ο π.Δανιήλ έκανε μερικές σκέψεις ματαιοδοξίας και υπερηφάνειας.Τη στιγμή εκείνη ο σατανάς κατάφερε να να περάσει το αόρατο τοίχος και να τον πιάσει από τον λαιμό.Ο π.Δανιήλ προσευχήθηκε:«Υπεραγία Θεοτόκε συγχώρεσέ με,αμάρτησα,γλύτωσέ με απ'αυτόν!»Τότε ο σατανάς εξαφανίστηκε λέγοντας στον π.Δανιήλ:«Ούτε θα νικήσεις,ούτε θα χάσεις»
Από τη στιγμή εκείνη σταμάτησα να φοβάμαι τους μουσουλμάνους και τις απειλές τους,επειδή βλέποντας την αδυναμία του σατανά μπροστά στο Θεό, καμιά ανθρώπινη κακία,η οποία είναι κατώτερη απο την κακία του σατανά, δεν μου έκανε πια εντύπωση.
Ημουν μεταξύ των ακροατών της δεύτερης δημόσιας αντιπαράθεσεις με τους μουσουλμάνους και πιστεύω ότι πήγε καλά(ίσως θα μπορούσε και καλύτερα).Πάντως στο τέλος ενας από τους μουσουλμάνους οργανωτές της συζήτησης έγινε ορθόδοξος.
Με πολύ μεγάλη επιτυχία κύρηξε και μεταξύ των προτεσταντών.Με την ευλογία του μητροπολίτου Βλαδιμήρου πήγε στο Κιργιστάν και κύρηξε σε συνάξεις προτεσταντών με μεγάλη επιτυχία,αφού κάποιοι από τα μέλη των τοπικών αιρέσεων,ακόμη και μερικοί πάστορες έγιναν ορθόδοξοι.Τοση ήταν η επιτυχία του που η ηγεσία των τοπικών αιρέσεων απαγόρευσε τις συνάξεις όσον καιρό θα βρισκόνταν εκεί ο π.Δανιήλ,προσπάθωντας έτσι να τον εμποδίσουν από το να τους μιλήσει ο π.Δανιήλ.
Έκανε ιεραποστολή σ'όλον τον κόσμο.Δυό φορές πήγαμε μαζί στα Σκόπια όπου μίλησε στους σχισματικούς,ενώ έψαχνε κάποιες ευκαιρίες για να μπορέσει να μιλήσει σε καθολικούς της Δυτικής Ευρώπης και της Νοτίου Αμερικής.Όντας ο ίδιος ιεραπόστολος αγαπούσε πολύ αυτούς που κύρητταν τον Χριστό.Είχε βοηθήσει στην κατασκευή ενός ναού στην Ινδονησία,στην μόρφωση ορθοδόξων παιδιών από φτωχές οικογένειες της Ζιμπάμπουε και είχε φιλοξενήσει ορθοδόξους κινέζους,ταυλανδέζους και ινδούς.
Κι όμως τίποτα απ'όλα αυτά δεν τον επηρέαζαν στην ποιμαντική του δραστηριότητα.Το 2001 χειροτονήθηκε ιερέας και το 2006 έχτισε στη νότια Μόσχα έναν ναό προς τιμήν του Αγ.Αποστόλου Θωμά.Στα σχέδιά του ήταν να χτίσει έναν μεγάλο ναό προς τιμήν του Προφήτου Δανιήλ.
Ένας φίλος μου,ο οποίος τον βοηθούσε στο Άγιο Βήμα μου εξομολογήθηκε λίγο καιρό πριν από το θάνατό του,ότι αναρωτιόνταν με εκπληξη πώς ο πατήρ έδινε όλο του το είναι στους άλλους-κυρίως στους ενορίτες του-χωρίς έλεος για τον εαυτό του.
Πραγματικά, ποτέ δεν παραπονιόνταν.Θυμάμαι μια φορά που είχε σπάσει το πόδι του και δεν είχε καταφέρει να βρει αντικαταστάτη πήγε να λειτουργήσει χωρίς να υπολογίζει τους πόνους.Όλοι οι ενορίτες του τον θυμούνται ως έναν άνθρωπο εύθυμο και γεμάτο ζωή,λίγοι όμως ξέρουν ότι υπέφερε από δυνατούς πονοκεφάλους, χωρίς όμως ποτέ να παραπονείται.
Ποτέ του δεν επέβαλε τη γνώμη του δικτατορικά και πάντα άκουγε την αντίθετη γνώμη. Συχνά καλούσε εμένα και μερικούς άλλους συνεργάτες να συζητήσουμε. Εάν καταλάβαινε ότι έχει κάνει λάθος υποχωρούσε. Ήταν ένας άνθρωπος τίμιος και ήξερες από πριν ότι εάν θα του ζητήσεις μια βοήθεια θα στη δώσει. Για μένα ήταν ένας ιερέας-παράδειγμα.Ότι έκανε το έκανε για το Χριστό.
Επίσης θυμάμαι τα ταξίδια μας και κυρίως το τελευταίο στη Σερβία απ' όπου γυρίσαμε μια εβδομάδα πριν από τη δολοφονία του. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού μου ομολόγησε ότι όταν αντιμετωπίζει δυσκολίες και οι περιστάσεις της ζωής γίνονται πιεστικές, αισθάνεται πάντοτε ότι βρίσκεται μέσα σ' ένα τεράστιο χέρι τον οποίο τον οδηγεί.
Η τελευταία μέρα της επίγειας ζωής του ξεκίνησε με τη Θεία Λειτουργία. Την ίδια μέρα βάπτισε ένα παιδί και έφερε στην αγκαλιά της εκκλησίας ένα νέο τον οποίο γλύτωσε από τον αποκρυφισμό. Λίγες ώρες πιο αργά άρχισε-ως συνήθως-τις ομιλίες του με βάση την Αγ. Γραφή και έμεινε έως αργά στον ναό συζητώντας με τους ενορίτες διάφορα προβλήματα. Όταν πια έμεινε μόνος στον ναό πήγε στο Άγ. Βήμα για να προσευχηθεί. Εκείνη τη στιγμή μπήκε στο ναό ο δολοφόνος ο οποίος άρχισε να πυροβολεί και να φωνάζει: ''Πού είναι ο Sisoev'';.Ο π. Δανιήλ βγήκε από το Άγ. Βήμα με θάρρος και κατευθύνθηκε προς το δολοφόνο λαμβάνοντας έτσι μαρτυρικό θάνατο.
Τον θυμάμαι πολλές φορές να λέει ότι οι ευαγγελικές περικοπές της ημέρας δεν είναι τυχαίες και συνήθως συμπίπτουν με κάποιες καταστάσεις. Την ημέρα του θανάτου του η ευαγγελική περικοπή που είχε διαβαστεί περιείχε τα ακόλουθα λόγια του Κυρίου:«και μη φοβηθείτε από των αποκτεννόντων το σώμα, την δε ψυχήν μή δυναμένων αποκτείναι(...)πάς ούν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς»
Πηγή-Serbskie besedi:poslednee interviu otta Daniila
Eπιμέλεια -Μετάφραση -www.proskynitis.blogspot.com
Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2011
Εγώ για σένα τα πάντα
Εγώ για σένα πατέρας, εγώ αδελφός, εγώ σύζυγος, εγώ σπίτι, εγώ τροφή, εγώ ρούχο, εγώ ρίζα, εγώ θεμέλιο, ό,τι θέλεις εγώ. Να μη σου λείψει τίποτα. Θα δουλέψω εγώ. Ήρθα να σε υπηρετήσω, όχι να με υπηρετήσεις. Εγώ και φίλος, και μέλος του σώματός σου και κεφάλι, και αδελφός και αδελφή και μητέρα, όλα εγώ. Μόνο να είσαι κοντά μου. Εγώ φτωχός για σένα και αλήτης για σένα. Στο σταυρό για σένα, στον τάφο για σένα. Στον ουρανό παρακαλώ για σένα τον Πατέρα μου, στη γη έρχομαι πρεσβευτής του Πατέρα μου για σένα. Εσύ είσαι τα πάντα για μένα, και αδελφός και συγκληρονόμος και φίλος μου και μέλος του σώματός μου. Τι άλλο θέλεις;
Πηγή: Ιωάννης Χρυσόστομος, Εις το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, Ομιλία ΟΣΤ΄, ε΄, Migne, P.G. vol 58, pg 700.
Τρίτη 1 Φεβρουαρίου 2011
εικονες...μονο εικονες.
ειναι αρκετο ενα κοκκινο άνθος.
ο χρονος περνα κι η φυση προαναγγελει παντα την αιωνιότητα.
ειναι καποιος που βρισκει τον δρομο του κοιταζοντας τα άνθη।Δευτέρα 31 Ιανουαρίου 2011
Αυτάρκεια ;;;!!!
πάλιν ένα πιάτο φαγητό θα φας για να χορτάσεις ...
Αν έχεις 1000 δωμάτια στο σπίτι σου ,
κάθε νύκτα για να κοιμηθείς χρειάζεσαι μόνο 2 μέτρα ...
Αν έχεις περιουσία αμέτρητες εκτάσεις ,
όταν θα φύγεις απ΄ αυτή τη ζωή ,
δυό μέτρα γης , είναι αρκετά για να σε χωρέσουν ! ... ».
των αισθήσεών μας … του εγώ μας!
Δεν είναι η δικαιολογία εκείνων που δεν έχουν,
αλλά η αρετή που φρενάρει την ματαιοδοξία.
Η αυτάρκεια ότι είναι ο μεγαλύτερος πλούτος ,
και ο μέγιστος καρπός της αυτάρκειας είναι η ελευθερία.
μιας και μέχρι τώρα μάλλον ακόλουθοι της ματαιοδοξίας είμαστε…
Δέσμιοι της τεχνολογίας, των παροχών, της ευκολίας, της αναζήτησης . . .
Για πόσο ακόμα θα νοιώθουμε ανεπαρκείς μέσα σε ένα περιβάλλον
προσφορών όλων των ειδών;
Είναι τόσο ακόρεστες οι αισθήσεις τελικά ; . . .
ας μη ζούμε με ψευδαισθήσεις . . .
σ΄ αυτή την γη , δεν θα ζήσουμε αιώνια .
Πατρίδα μας είν΄ ο Ουρανός , και σ΄ Αυτήν πορευόμαστε . . .
Διαβάτης
Σάββατο 29 Ιανουαρίου 2011
Ο πόνος μας βγάζει από τα ανθρώπινα μέτρα…..
Η βασιλεία του Θεού έχει πόρτα χαμηλή· για νά μπεις μέσα πρέπει ή νὰ σκύψεις ή νὰ είσαι παιδί………..
Ιερός Αυγουστίνος
Τελικά αυτά τα «γιατί» δεν έχουν τις απαντήσεις που η φτώχεια και η αδυναμία μας περιμένει. Στη λογική αυτή συνήθως παραμένουν αναπάντητα.
Γι’ αυτό και ο Χριστός για το θάνατο δεν είπε παρά ελάχιστα. Απλά ο Ίδιος τον επέλεξε και πόνεσε όσο κανένας άλλος. Και όταν αναστήθηκε ,το στόμα Του έβγαλε περισσότερη πνοή και λιγότερα λόγια.
Δεν είπε τίποτε για τη ζωή και θάνατο- μόνο προφήτευσε το μαρτύριο του Πέτρου. Ο πόνος δεν απαντιέται με επιχειρήματα . Ούτε η αδικία και ο θάνατος αντιμετωπίζονται με τη λογική.
Τα προβλήματα αυτά λύνονται με το εμφύσημα και την πνοή που μόνο ο Θεός δίνει. Λύνονται με το Άγιο Πνεύμα .
Ξεπερνιούνται με την ταπεινή αποδοχή του θελήματος του Θεού, που είναι τόσο αληθινό αλλά συνήθως και τόσο ακατανόητο.
Στο διάβα της, η δοκιμασία συνοδεύεται από το σφυροκόπημα των αναπάντητων ερωτημάτων.
Κι εμείς, γαντζωμένοι στα «μήπως», στα «γιατί», στα «αν», συντηρούμε τις ελπίδες και αντέχουμε την επιβίωση σε αυτό τον κόσμο , προσδοκώντας κάτι σίγουρο ή κάτι σταθερό.
Αυτό όμως συνήθως δεν εντοπίζεται στην προτεινόμενη από μας λύση, αλλά επικεντρώνεται στην απροσδόκητη, υπέρλογη θεϊκή παρηγοριά.
Κάθε προσπάθεια αντικατάστασής της με ανθρώπινα υποκατάστατα αδικεί εμάς τους ίδιους. Κάθε περιορισμός στην ασφυκτική θηλιά των ορθολογιστικών απαντήσεων μας παγιδεύει βαθύτερα στο δράμα μας.
Στο διάλογο με τον πόνο, την αδικία και το θάνατο είμαστε υποχρεωμένοι να βγούμε από τα ανθρώπινα μέτρα.
Αυτή είναι όχι μόνο η έξοδος από τη δοκιμασία αλλά και η ευεργεσία της.
ΝΙΚΟΛΑΟΥ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
Τετάρτη 26 Ιανουαρίου 2011
Δύο κατηγορίες ανθρώπων !
Ο τάδε ιερέας παίρνει πολλά λεφτά απο τα μυστήρια, ο δείνα καπνίζει
πολλά τσιγάρα και πηγαίνει στα καφενεία, ο άλλος λένε πως είναι
ανήθικος και, γενικά, βγάζουν ένα δριμύ κατηγορητήριο εναντίον των
κληρικών και μάλιστα παρουσιάζουν μαζί κι αποδείξεις των όσων λένε.
Σ' αυτούς τους ανθρώπους τί μπορούμε να λέμε;»
Τότε, ο Γέροντας άρχισε να μας λέει:
«Γνώρισα εκ πείρας ότι σ' αυτή τη ζωή οι άνθρωποι είναι χωρισμένοι σε
δύο κατηγορίες. Τρίτη δεν υπάρχει - ή στη μια θα είναι ή στην άλλη. Η
μία, λοιπόν, κατηγορία των ανθρώπων μοιάζει με τη μυγα. Η μύγα έχει
την εξής ιδιότητα: να πηγαίνει πάντα και να κάθεται σε ό,τι βρώμικο
υπάρχει. Για παράδειγμα, αν ένα περιβόλι είναι γεμάτο λουλούδια, που
ευωδιάζαυν, και σε μια άκρη του περιβολιού κάποιο ζώο εχει κάνει μια
ακαθαρσία, τότε μια μύγα, πετώντας μέσα σ' αυτό το πανέμορφο περιβόλι,
θα πετάξει πάνω απο όλα τα άνθη και σε κανένα δεν θα καθίσει.
Μόνο όταν δει την ακαθαρσία, τότε αμέσως θα κατέβει και θα
καθίσει πάνω σ' αυτήν και θα αρχίσει να την ανασκαλεύει, αναπαυόμενη
στη δυσωδία που προκαλείται από το ανακάτεμα αυτό και δε θα ξεκολλά
από εκεί.
Αν τώρα έπιανες μια μύγα, και αυτή μπορούσε να μιλήσει και τη ρωτούσες
να σου πει μήπως ξέρει αν πουθενά υπάρχουν τριαντάφυλλα, τότε εκείνη
θα απαντούσε πως δε γνωρίζει καν τί είναι αυτά. Εγω, θα σου πει, ξέρω
πως υπάρχουν σκουπίδια, τουαλέτες, ακαθαρσίες ζώων, μαγειρεία,
βρωμιές. Η μία λοιπόν μερίδα των ανθρώπων μοιάζει με τη μύγα.
Είναι η κατηγορία των ανθρώπων που έχει μάθει πάντα να σκέφτεται και να ψάχνει να βρει ό,τι κακό υπάρχει, αγνοώντας και μη θέλοντας ποτέ να σταθεί στο καλό.
Η άλλη κατηγορία των ανθρώπων μοιάζει με τη μέλισσα. Η ιδιότητα της μέλισσας είναι να βρίσκει και να κάθεται σε ό,τι καλό και γλυκό υπάρχει.
Ας πούμε, για παράδειγμα, πως σε μια αίθουσα, που είναι γεμάτη ακαθαρσίες έχει κάποιος τοποθετήσει σε μια γωνιά ένα λουκούμι.
Αν φέρουμε εκεί μια μέλισσα, εκείνη θα πετάξει και δεν θα καθησει πουθενά έως ότου βρει το λουκούμι και μόνον εκεί θα σταθεί.
Αν πιάσεις τώρα τη μέλισσα και τη ρωτήσεις που υπάρχουν σκουπίδια,
αυτή θα σου πει ότι δε γνωρίζει, θα σου πει εκεί υπάρχουν γαρδένιες,
εκεί τριανταφυλλιές, εκεί θυμάρι, εκεί μέλι, εκεί ζάχαρη, εκεί
λουκούμια και γενικά θα είναι γνωστής όλων των καλών και θά έχει
παντελή άγνοια όλων των κακών. Αυτή είναι η δεύτερη ομάδα, των
ανθρώπων εκείνων που έχουν καλούς λογισμούς και σκέπτονται και βλέπουν
τα καλά. Όταν σ' ένα δρόμο βρεθούν νά περπατούν δύο άνθρωποι, οι
οποίοι ανήκουν στις δύο αυτές κατηγορίες, τότε φτάνοντας στο σημείο
εκείνο όπου ένας τρίτος έκανε την «ανάγκη» του, ο άνθρωπος της πρώτης
κατηγορίας, θα πάρει ένα ξύλο και θ' αρχίσει να σκαλίζει τις
ακαθαρσίες. Οταν, όμως περάσει ο άλλος, της δεύτερης κατηγορίας, που
μοιάζει με τη μέλισσα, προσπαθεί να βρει τρόπο να τις σκεπάσει με χωμα
και με μια πλάκα, για να μην αισθανθούν και οι άλλοι περαστικοί τη
δυσωδία αυτή, που προέρχεται απο τις βρωμιές ».
Και κατέληξε ο Γέροντας:
«Εγώ σε όσους έρχονται και μου κατηγορούν τους άλλους - και με
δυσκολεύουν - τους λέω αυτό το παράδειγμα και τους υποδεικνύω να
διαλέξουν σε ποια κατηγορία θέλουν να βρίσκονται και αναλόγως να
ψάξουν να βρουν και τους ανάλογους ανθρώπους της κατηγορίας τους».
Αναρτήθηκε από Διαβάτης
Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2011
Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2011
Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2011
Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011
Η Ελένη από τη Γιαλούσα
Καρπασίτισσα Φωνή -Karpaz'in sesi Η Ελένη από τη Γιαλούσα
ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ (διάλεκτος) ΡΩΜΑΙΙΚΑ/Rumca/ Romeyka)Η απαγορευμένη γλώσσα
Μια τυχαία ανακάλυψη του τεύχους του αμερικανικού περιοδικού National Geographic έκδοσης 1928 , μου επιβεβαίωσε πως εμείς οι Κύπριοι παρά τις δυσκολίες και τη φτώχια μας, μέσα στους αιώνες ποτέ δεν χάσαμε τη δύναμη, την αισιοδοξία και την ευγένειά μας.
"Οι γυναίκες της Κυπρου, ζουν σε πολύ δύσκολες συνθήκες... αλλά παρόλα αυτά συνεχίζουν να διατηρούν επάξια την ομορφιά της αρχαίας θεας Αφροδίτης!" γράφει ο αμερικανός φωτορεπορτερ, δίπλα από μια φωτογραφία 2 μεσήλικων γυναικών που παρά το μεγάλο βάρος από τις πέτρες που κουβαλούσαν στις πλάτες τους, χαμογελούν στο φακό.
Η μεγάλη πρωταγωνίστρια, όμως, του τεύχους είναι η (πιο πάνω εικονιζόμενη) Ελένη. Ο φωτογράφος την εντόπισε στη Γιαλούσα να κόβει πέτρες με τη μάνα της για να φτιαχτεί ο δρόμος προς την πόλη. Εντυπωσιάστηκε από την ομορφιά της και της ζήτησε να τη φωτογραφήσει. Την επόμενη μέρα, ο φωτογράφος επανήλθε γιατί ήθελε να την αποθανατίσει και σε πιο "ανέμελες φωτογραφίες" μέσα στη φύση, όπως αρμόζει σε ένα 12χρόνο παιδί.
Η ιστορία, όμως, δεν τελειώνει εδώ. Το 1957, όταν ο ίδιος φωτογράφος ξαναεπισκέφτηκε την Κύπρο για ένα δεύτερο αφιέρωμα του National Geographic, έψαξε την Ελένη. Όλοι στο χωριό, παρά τα λιγοστά εγγλέζικά τους, κατάλαβαν ποιαν έψαχνε ο αμερικανός και του έδειξαν την μεσήλικη -πια- Ελένη.
"Τα σημάδια του χρόνου είναι ευδιάκριτα στο πρόσωπο της Ελένης" γράφει ο φωτορεπορτερ.
Παρά τις δυσκολίες και τη φτώχια της, η Ελένη τον κέρασε καφέ και σπιτική ελιόπιττα και δέχτηκε να την φωτογραφίσει στην αυλή του σπιτιού της.
Αυτή η μεγάλη άγνωστη γιαγιά, είναι, η μόνη κύπρια που φωτογραφίες της έχουν δημοσιευτεί σε δυο διαφορετικά τεύχη του γνωστού αμερικανικού περιοδικού. Και αποτέλεσε για τους αναγνώστες του περιοδικού την εικόνα της Κύπρου επί 3 δεκαετιες.
Δεν ξέρω αν ο φωτογράφος ζούσε όταν έγινε η εισβολή, ή το πως η Ελένη βίωσε τον ξεριζωμό και την προσφυγιά... Πολύ λίγη σημασία έχουν όμως πια αυτά. Χιλιάδες γιαγιάδες, όπως την Ελενη πόνεσαν , έκλαψαν. Και ακόμη και αν η Ελένη δεν έζησε το '74, το έζησαν τα παιδιά και τα εγγόνια της...
Το μεγάλο, όμως, μήνυμα που στέλνουν οι άγνωστοι πρωταγωνιστές των φωτογραφιών της Κύπρου του 1928 είναι πως παρά τις δυσκολίες, τις κακουχίες και τα βάσανα, ποτέ δεν έπαψαν να ελπίζουν και να χαμογελούν πως "ένα καλύτερο αύριο θα ξημερώσει"
Ίσως, αυτή η ελπίδα και η αισιοδοξία μας να είναι το μυστικό που μας κράτησε στον τόπο μας διαμέσου των αιώνων...
Τραουδά ο ΘΕΟΔΟΥΛΟΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ Άρχων Πρωτοψάλτης της Εκκλησίας της Κύπρου που ήτουν τζαι τούτος Καρπασίτης που τον Λεωνάρισσον ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΟΣ
Κατηγορία:
