Αποφθέγματα

Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου 2012

ΩΧΡΙΝΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ




ΩΧΡΙΝΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
                                                     Του Βασίλη Χαραλάμπους
 _____

Ανασαίνει ακόμα ο βοριάς
στην απαλάμη του Πενταδάκτυλου
κι οι μάνες απ’ αντίκρυ
πούχουν για μοιράδι
από κείνο τον μαύρο Γιούλη
την ωχρινή φωτογραφία στην αμασχάλη.




Από την ποιητική Συλλογή  ΄΄  Ακαμαντίς  ΄΄

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2012

Πρόγραμμα Μαρτίου 2012

ΗΜ.
ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ
ΩΡΑ
1
Πέμ.
Ὄρθρος, Ὧρες.
Μέγα Ἀπόδειπνον
6:30 π.μ.
5:00 μ.μ.
2
Παρ.
Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων.
Τρισάγιο. Μνημόνευσις κεκοιμημένων.
Α΄ ΣΤΑΣΙΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ
6:30 π.μ.
5:30 μ.μ.
6:00 μ.μ.
3
Σαββ.
Ὄρθρ. Θ. Λειτ. ( Διὰ Κολλύβων θαῦμα ἅγ. Θεοδώρου)
Ἑσπερινός
6:00 π.μ.                                               
5:00 μ.μ.
4
Κυρ.
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Κατανυκτικός Ἑσπερινός.
6:30 π.μ.
5:00 μ.μ.
5
Δευτ.
Μέγα Ἀπόδειπνον
5:00 μ.μ.
6
Τρίτη.
ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ
5:00 μ.μ.
7
Τετ.
Λειτουργία Προηγιασμένων Δώρων
7:00 μ.μ. (βραδινή λειτουργία)
8 πρὸς 9
Πεμ. πρὸς Παρ.
«ΑΓΡΥΠΝΙΑ» αγ. Τεσσαράκοντα Μαρτύρων
Μέγα Ἀπόδ., Ὄρθρος, Ὧρες, Λειτ. Προηγιασμένων
8:30 μ.μ – 12:30 π.μ. (νυκτερινή λειτουργία)
9
Παρ.
Τρισάγιο. Μνημόνευσις κεκοιμημένων.
Β΄ ΣΤΑΣΙΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ
5:30 μ.μ.
6:00 μ.μ.
10
Σάββ.
Όρθρ. Θ. Λειτ. (Μιχαήλ Μαυρουδῆ νεομάρτυρος)
Ἑσπερινός
6:00 π. μ.
5:00 μ. μ.
11
Κυρ.
ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ
Κατανυκτικός Ἑσπερινός
6:30 π.μ.
5:00 μ.μ.
12
Δευτ.
Μέγα Ἀπόδειπνον
5:00 μ. μ.
13
Τρίτη
ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ
5:00 μ. μ.
14
Τετ.
Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων
7:00 μ.μ. (βραδινή λειτουργία)
15 πρὸς 16
Πέμ. πρὸς Παρ,
Μέγα Ἀπόδ., Ὄρθρος, Ὧρες, Λειτ. Προηγιασμένων
8:30 μ.μ – 12:30 π.μ. (νυκτερινή λειτουργία)
16
Παρ.
Τρισάγιο. Μνημόνευσις κεκοιμημένων
Γ΄ ΣΤΑΣΙΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ
5:30 μ.μ.
6:00 μ.μ.
17
Σάββ.
Ὄρθρ. Λειτ. (Ἀλεξίου ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ).
Ἑσπερινός
6:30 π.μ.
5:00 μ.μ.
18
Κυρ.
ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΙΣ
Κατανυκτικός ἑσπερινός
6:30 π.μ.
5:00 μ.μ.
19
Δευτ.
Μέγα Ἀπόδειπνον
5:00 μ.μ.
20
Τρίτη
ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ
5:00 μ.μ.
21
Τετ.
Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων
7:00 μ.μ. (βραδινή λειτουργία)
22 πρὸς 23
Πέμ προς Παρ. .
Μέγα Ἀπόδ., Ὄρθρος, Ὧρες, Λειτ. Προηγιασμένων
8:30 μ.μ – 12:30 π.μ. (νυκτερινή λειτουργία)
23
Παρ.
Τρισάγιο. Μνημόνευσις κεκοιμημένων.
Δ΄ ΣΤΑΣΙΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ
5:30 μ.μ.
6:00 μ.μ.
24
Σάββ.
Ὄρθρ. Λειτ. (Προεόρτια Εὐαγγελισμοῦ)
Ἑσπερινός
6:30 π.μ.
5:00 μ.μ.
25
Κυρ.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
Ἑσπερινός. Ἀπόδοσις Ἑορτῆς.
6:30 π.μ.
5:00 μ.μ.
26
Δευτ.
Μέγα Ἀπόδειπνον
5:00 μ.μ.
27
Τρίτη
ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ
5:00 μ.μ.
28 προς 29
Τετ.
ΜΕΓΑΣ ΚΑΝΩΝ. Λειτουργία Προηγιασμένων
8:30 μ.μ.-12:30 π.μ. (νυκτερινή λειτουργία)
29
Πεμ.
Μέγα Ἀπόδειπνον
5:00 μ.μ.
30
Παρ.
Λειτουργία Προηγιασμένων Δώρων
Τρισάγιο. Μνημόνευσις κεκοιμημένων
ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ
6:30 π.μ.
5:30 μ.μ.
6:00 μ.μ,
31
Σαββ.
Ὄρθρος, Θ. Λειτ. (Σάββατο Ἀκαθίστου)
Ἑσπερινός
6:30 π.μ.
5:00 μ.μ.




Ἐφημέριοι:      Ἀρχιμ. Ἀδαμάντιος Κυκκώτης (τηλ. 99680717)
π. Ἠλίας Κουτραφούρης (τηλ. 99514569)
            Γιὰ διευθετήσεις Μυστηρίων μπορεῖτε νὰ ἐπικοινωνεῖτε μὲ τὸν π. Ἠλία.

Πείνα και δίψα
«Νηστεία σημαίνει πείνα για το Θεό».
«Μόνο αυτός που ευχαριστεί ζει αληθινά».
π. Αλέξανδρος Σμέμαν.

Όταν διψάσεις, θα ανακαλύψεις τη γεύση του νερού, που αγνοούσες λόγω της συνήθειας. Βάλε το στόμα σου στο τρεχούμενο νερό και γεύσου τις σταγόνες που σου έκαναν τη χάρη να μείνουν για να σε δροσίσουν. Όταν πεινάσεις, θα ανακαλύψεις τη γεύση του ψωμιού, που αγνοούσες λόγω της συνήθειας. Φάε το ψωμί σου αργά και ταπεινά. Δέξου το με ευγνωμοσύνη ως δώρο και θα σου είναι πιο γλυκό κι από το μέλι.
Με τη νηστεία που μας διατηρεί σε κατάσταση πείνας, ασκούμαστε να λαμβάνουμε την τροφή και τη ζωή ευχαριστιακά. Να τη λαμβάνουμε ως δώρο από τα χέρια του Θεού. Η νηστεία -ως πείνα και δίψα- ανοίγει άλλες προοπτικές, άγνωστες παντελώς στον κορεσμένο άνθρωπο. Το ψωμί, τα φρούτα, το νερό γίνονται ξαφνικά τόσο όμορφα... εμπνέουν τόσο σεβασμό που θέλεις να τα φιλήσεις... Τα απλά ακτινοβολούν μια αγνή ομορφιά που τα κάνει πιο ποθητά από τα πολυποίκιλα και επιτηδευμένα...
Η νηστεία, ως πείνα και δίψα, δίνει στην τροφή και τη ζωή τη γεύση της ευλογίας και της ευχαριστίας. Βλέποντας το ψωμί και το νερό ως δώρο του Θεού, ανακαλύπτεις τελικά παντού γύρω σου τα κρυμμένα Του δώρα... Έχει δίκιο ο π. Αλέξανδρος. "Μόνο αυτός που ευχαριστεί ζει αληθινά"! Η πείνα και η δίψα της νηστείας είναι στο βάθος της πείνα και δίψα για τον Θεό. Αυτό το ζεις πραγματικά στην εσπερινή λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων, όταν όλη μέρα πεινάς και διψάς τον Άρτο και τον Οίνο της Ευχαριστίας.
π. Ἠ. Κ.

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

ΚΑΛΟ ΣΤΑΔΙΟ!


ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ! ΚΑΛΟ ΣΤΑΔΙΟ!

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

ΕΛΛΗΝΕΣ ΨΗΛΑ ΟΙ ΚΑΡΔΙΕΣ

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2012

Σ. Καργάκος: οι γερμανικές εκτελέσεις: ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΚΕΙΜΕΝΟ





ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ

Του Σαράντου Καργάκου

Ιστορικού – Συγγραφέως

Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν’ αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ’ αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ’ ένα πικρό χαμόγελο.

Και μετά το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα τη λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στη συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε 
κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»!

Κάποτε τα δεινά έληξαν και στον τόπο εγκαθιδρύθηκε μια κουτσή και στραβή τάξη. Η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες ώρες αφόρητης φτώχειας. Η Κατοχή μάς είχε εξουθενώσει. Κάποιοι δικηγόροι ξεκίνησαν έναν αγώνα για αποζημιώσεις. Μάζευαν υπογραφές από συγγενείς θυμάτων. Υπόσχονταν -αν θυμάμαι καλά- δύο χιλιάδες το «κεφάλι». Πήγαν και στον πατέρα μου να υπογράψει, μα ο φτωχούλης αρνήθηκε με βδελυγμία. «Δεν κοστολογούνται τα κεφάλια των αδελφών μου», είπε. Κι ένιωσε πως ανταπέδιδε με τη φράση αυτή την καλύτερη τιμωρία στην επηρμένη μεταπολεμική Γερμανία, τη Γερμανία του οικονομικού θαύματος, που στηρίχθηκε στην ξένη εργασία και στην αφειδώς παρεχόμενη αμερικανική βοήθεια.

Αν σ’ όλη αυτή τη μακρά διαδικασία με πληγώνει κάτι, είναι όχι αυτή καθαυτή η εκτέλεση, αλλά η «νομιμότητα» αυτής της εκτέλεσης. Οι γερμανικές αρχές είχαν διακηρύξει πως για κάθε σκοτωμένο Γερμανό θα εκτελούνταν 40 άμαχοι Έλληνες. Ας το σκεφθούμε αυτό: 40 Έλληνες έναντι ενός Γερμανού! Έτσι μας κοστολόγισαν κι έτσι μας κοστολογούν. Ένας Έλληνας είναι υποπολλαπλάσιο του Γερμανού. Αυτό εκφράζει όχι απλώς τη ναζιστική θηριωδία αλλά τη γενικώτερη ευρωπαϊκή νοοτροπία. Γιατί, όπως πολύ σοφά έλεγε ο Ντισραέλι, «μπορεί μια αποικία ν’ απέκτησε ανεξαρτησία, αλλά δεν παύει γι’ αυτό το λόγο να είναι αποικία».

Αν σήμερα οι Γερμανοί δυστροπούν να πληρώσουν την επιδικασθείσα από τα Δικαστήρια αποζημίωση στους μαρτυρικούς κατοίκους του Διστόμου (και όχι μόνον του Διστόμου), δεν το κάνουν μόνο από τσιγκουνιά, το κάνουν για να μας ταπεινώσουν ακόμη μια φορά. αρνούνται υπόσταση στα δικαστήριά μας. Ουσιαστικά δεν αναγνωρίζουν σε μας υπόσταση κράτους. Παραπέμπουν το ζήτημα στον Υπουργό. Αυτός είναι ένας περιδεής εκπρόσωπος της Νέας Τάξης που δεν λογοδοτεί στον ελληνικό λαό αλλά στα Διευθυντήρια των Νέων Καιρών.

Αυτό που όμως με θλίβει δεν είναι η ψυχική κακομοιριά των κυβερνώντων, είναι το ηθικό κατάντημα κάποιων δημοσιογράφων. Άκουγα ένα μεσημέρι κάποιον ραδιοσχολιαστή που με άκρως περιφρονητική φωνή στιγμάτιζε τη συμπεριφορά των Διστομιτών, επειδή κατέφυγαν στα ασφαλιστικά μέτρα κατά των Γερμανών. Κι έλεγε: «Πού φθάσαμε…»! Έπρεπε να είχε ζήσει τη γερμανική φρίκη της Κατοχής, για να είχε δει το πού φθάνε το κτήνος όταν κυριεύει την ανθρώπινη ψυχή. Τι έκαναν οι κάτοικοι του Διστόμου από το να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη; Μήπως έπρεπε κι αυτοί – κι όχι μόνο αυτοί- να συμπεριφερθούν γερμανικά, δηλαδή να πιάσουν καμμιά πεντακοσαριά Γερμανούς τουρίστες και να τους κρατήσουν ομήρους ή να τους εκτελέσουν; Στα αντίποινα των Γερμανών εμείς δεν απαντήσαμε με αντίποινα. Οι Γερμανοί τιμωρήθηκαν ελάχιστα γι’ αυτά που διέπραξαν στον τόπο μας. Κάλυψαν ένα ελάχιστο μέρος των αποζημιώσεων που όφειλαν. Συνέχισαν τη ναζιστική πολιτική, όχι βέβαια στη γραμμή του Χίτλερ (δεν είναι ακόμη καιρός) αλλά στη γραμμή του Γκαίμπελς. Παραπλάνηση και εξαπάτηση. Και μετά αποθράσυνση. Θα ‘ρθει στιγμή που θα μας ζητήσουν αποζημίωση για τις σφαίρες που ξόδεψαν για να μας… σκοτώσουν.

Μέρος Δεύτερο

Το κείμενο που προηγήθηκε είχε γραφτεί προ πολλών ετών για να δημοσιευθεί στην εφημερίδα όπου αρθρογραφούσα επαγγελματικώς. Δεν δημοσιεύθηκε· και σε λίγες ημέρες «εκτελέστηκα» και δημοσιογραφικώς. Μου τράβηξαν το χαλί επιτηδείως κάτω από τα πόδια μου. Τώρα που ήλθαν οι δύσκολοι καιροί και η Γερμανία μάς φόρεσε καπίστρι, πολλοί σταθμοί και πάμπολλα έντυπα μού ζητούν να μιλήσω και να γράψω για τις περιβόητες αποζημιώσεις. Μου ζητήθηκε να μιλήσω και για τις εκτελέσεις. Κι αντιμετώπισα τις λοιδορίες δύο «καναλοκύνων». Αναφερόμουν στην εκτέλεση των συγγενών μου και στην υπέροχη στάση της γιαγιάς μου. Ήμουν μπροστά, όταν ο πατέρας τής ανακοίνωσε την εκτέλεση των δύο παιδιών της, των δύο αδελφών του. Η γιαγιά -βαθιά χριστιανική ψυχή- κατέβασε το μαύρο τσεμπέρι ως τα μάτια και πριν τυλίξει με αυτό το στόμα για να μη βγει κραυγή οδύνης, κατόρθωσε να μουρμουρίσει:

– Ο θεός να τους συγχωρέσει για το κακό που μου έκαναν!…

Κι έπειτα κλείστηκε στη βαθιά σιωπή της. Που και που ένα σιγαλό – σαν αγεράκι απαλό- μοιρολόι.

Πέρασαν κάποια χρόνια. Ήμουν στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου, την λεγόμενη τότε «Ογδόη». Ο πατέρας έφθασε ένα μεσημέρι ράκος στο σπίτι. Τον είχε επισκεφθεί στο κατάστημα του «Δραγώνα» (Αιόλου 89) ο άνθρωπος που είχε βάλει στη λίστα των μελλοθάνατων τα αδέρφια του. ήταν ετοιμοθάνατος· τον «κουράριζε» στον Άγιο Σάββα, εξάδελφός μου ογκολόγος. Του έμεναν λίγες ημέρες ζωής. Ζήτησε από τον εξάδελφό μου την άδεια να βγει για λίγες ώρες· έπρεπε κάποιον να δει. Και πήγε να βρει τον πατέρα μου. Δεν μπορούσε να ανέβει στον ημιώροφο. Τον ζήτησε και κατέβηκε ο πατέρας. Σαν τον είδε πάνιασε.

– Ήλθα να πάρω τη συγγνώμη σου, του είπε ο άλλος. Σε λίγες μέρες πεθαίνω…

Ο πατέρας, βαθιά συγκλονισμένος, μόλις κατόρθωσε να ψελλίσει μία φράση:

– Να ‘σαι συγχωρεμένος…

Ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες και κλείστηκε στο γραφειάκι που ήταν το λογιστήριο. Δεν ήθελε να τον δει κανείς με δάκρυα στα μάτια. Ήταν ένας μικρόσωμος άνθρωπος με υψηλή περηφάνεια. Μας τα είπε στο σπίτι με αναφιλητά. Ήταν η πρώτη φορά που μάλωσα με τον πατέρα μου. Με τη σκληρότητα της νεανικής ηλικίας πίστευα πως η συγγνώμη σ’ έναν εγκληματία συνιστά αδικία. Σήμερα το ίδιο θα έπραττα κι εγώ, Αυτό δεν σημαίνει πως έκοψα να είμαι Μανιάτης. Αλλά η πείρα μιας μακράς ζωής με εδίδαξε ότι η καλύτερη εκδίκηση είναι η συγγνώμη. Γι’ αυτό συγχωρώ και τον δημοσιογράφο – κάποτε φίλο- και τα παρασαρκώματα που τον περιστοιχίζουν, που, χωρίς να φορούν την στολή της «Βέρμαχτ», συνεχίζουν με άλλα μέσα το έργο τους.

Συγχωρώ ακόμη και τους Γερμανούς δημοσιογράφους, τραπεζίτες και πολιτικούς για όσα μας κάνουν. Κι όχι απλώς τους συγχωρώ, αλλά τους ευγνωμονώ. Από τη δική τους αγνώμονα στάση, θα ξεπηδήσει η δική μας ανάταση, η νέα εθνική μας επανάσταση. Όχι κατά των Γερμανών αλλά κατά των υπολειμμάτων του δωσιλογισμού που «κοπροκρατούν» (το ρήμα του Ελύτη) πολιτικά και οικονομικά τη δόλια πατρίδα μας.

Υ.Γ. Το πρωτότυπο κείμενο είναι δημοσιευμένο σε πολυτονικό

Πηγή: Αθηναϊκό Ημερολόγιο 2012, Εκδόσεις Φιλιππότη